Rammstein raakt gevoelige snaar op Pinkpop

Op dag 1 van Pinkpop waren The Red Hot Chili Peppers het hoogtepunt, en afgelopen weekeinde volgden er meer. Zoals Rammsteins hardrock, de reggae van Doe Maar en McCartney’s oude en nieuwe muziek.

Rammsteinzanger Til Lindemann

Bassist Flea sprong rond als een kwelduivel, zanger Anthony Kiedis was blikvanger met zijn brede snor en zwarte haar. Bij dit eerste Pinkpop-optreden in tien jaar, als hoofdact op de vrijdag, speelden The Red Hot Chili Peppers de grootste hits uit hun drieëndertigjarige carrière. In de uitvoeringen van nummers als Snow (Hey Oh) en Scar Tissue klonk de gitaar minder prominent dan voorheen. Het schor stuwende spel van Flea gaf de band een ruig geluid, waar de zang van Anthony Kiedis als zachte zalf bij afstak.

Nadat vrijdag De Staat een van de grootste draaikolken uit haar geschiedenis had veroorzaakt (het hele publiek danste een ronddraaiende kring tijdens Witch Doctor, met voorman Torre Florim in het midden), en One Ok Rock, als eerste Japanse band ooit, hun Pinkpop-debuut maakte met springerige rocksongs, was het zaterdag hardrockdag.

Zaterdag 11 juni

14u51 Sore Losers spelen Golden Earring

De dag leek in het teken te staan van onheil. Niet door regen - die bleef uit - of ander ongemak, maar door de verbeelding en creaties van de muzikanten. Duistere hardrockers deden de bodem trillen met hun drumroffels, gestapelde gitaarriffs en ronkende stemmen. Zangeres Lizzy Hale van het Amerikaanse Halestorm giert en briest volgens het boekje. Ze klinkt bij momenten aantrekkelijk, als ze een aan Janis Joplin herinnerende smeekbede in haar stem toelaat.

Het Belgische Sore Losers speelt hard en puntig, maar vermijdt de hardrockclichés. De band bestaat uit drie muzikanten en één harkslanke zanger met een stem als een sirene en opruiende motoriek, zoals in het van MC5 geleende Kick Out The Jams. Het eigen Dirty Little Pretty Things werd listig vervlochten met Radar Love, van The Golden Earring.

18u35 ‘Say A Little Prayer’

Op het hoofdpodium bood de Britse soulzangeres Lianne La Havas een lichtpunt. Met haar lichte stem was het toepasselijk dat La Havas Say A Little Prayer zong, bijna zo luchtig en makkelijk als Dionne Warwick ooit deed.

20u51 Doe Maar zingt ‘De Bom’

Onheil was er ook in de tekst van De Bom, bij Doe Maar, en in Leugens van Lucky Fonz III, die zich allebei afvroegen wat het leven voor zin heeft als er een bom dreigt, of een zelfmoordterrorist. Hun muziek gaf het antwoord: die was levenslustig en dansbaar. Lucky Fonz is de royale gastheer die met een combinatie van argeloosheid en raffinement het publiek voor zich wint.

In zijn eentje op het podium vulde hij een grote tent, speelde afwisselend gitaar en piano en speelde nummers als Sporters en Zeilmeisje, met daarin gelijke delen smartlap en folksong.

Aan het eind van hun optreden, met hits Is Dit Alles en Belle Helene, zei Henny Vrienten: „Fijn dat het niet regent.” Gevolgd door een droog „en fijn dat het geen appels regent”, wat verwees naar de vorige keer dat de band op Pinkpop optrad. In 1983 werd hij door het publiek met appels bekogeld.

Dit jaar kreeg Doe Maar een groot en enthousiast publiek dat polonaise deed op hun reggaebeat, en juichte voor de kweekinstructies van Joost Belinfante (‘blaadjes weggooien, daar krijg je hoofdpijn van’) in Nederwiet.

22u25 De Apocalyps

En toen moest het grootste onheil nog komen: zes Duitse muzikanten met een fascinatie voor de Apocalyps. Even leek het of het hele hoofdpodium de lucht in vloog, maar het was slechts de entree van de leden van Rammstein die tegen een achtergrond van rook en vuur uit de nok van het podium naar beneden zeilden. Rammstein speelt een industriële versie van hardrock. Zo krijgen nummers als Du Hast en Ich Will, met hun gecomputeriseerde precisie, de impact van een heipaal.

Het brede toneel zag eruit als de Las Vegas-versie van een Griekse tempel, met zuilen en rode verlichting. Vuur spoot uit gitaren, er was de gloed van vuurwerk, rookbommen en vlammenwerpers als visuele omlijsting van de brommende stem van Till Lindemann, die bleek als een zombie over het podium zwalkte.

Een deel van het publiek had de hele dag staan wachten op deze ontlading.

Hoewel ook deze Rammstein-show bestond uit veel bommen en granaten, raakte de band toch een emotionele snaar bij de aanwezigen door de soms aandoenlijke stembuigingen en zware tred van Lindemann, die ook zelf gevangen lijkt in zijn machine van dood en verderf.

Zondag 12 juni

13u20 Jungle By Night vraagt om stilte

Het Amsterdamse Jungle By Night speelt instrumentale nummers, uitgevoerd door negen muzikanten. Anders dan de meeste bands, die het publiek vragen te springen en klappen, verzocht trombonist Ko Zandvliet of men de ogen wilde dichtdoen en stil zijn.

De rustgevende solo op duimpiano groeide vervolgens uit tot een groove waarbij piano, gitaristen, percussie en blazers stuk voor stuk aanhaakten. Jungle By Night baseerde zich ooit op de afrobeat van Fela Kuti, maar is inmiddels meer kanten op gegroeid.

Ze houden de nummers live - meer nog dan op cd - opwindend door onverwachte wendingen en onverwachte klankcombinaties, en creëren zo een solide stroom van dansbare beats. Wat Major Lazer, of producers Kygo en Robin Schulz, dezer dagen aan dancebeats uit de synthesizers toverden, presteert Jungle By Night op mankracht.

14u09 Heden en verleden van Tom, Douwe en Lionel

Douwe Bob trotseerde de rond twee uur losgebarsten hoosbui in zijn onderhemd. Het was het slotstuk van een wervelend optreden, waarbij Douwe Bob en zijn band laten horen dat de invloeden uit de jaren zestig aanleiding kunnen geven tot rijke harmonieën, in zang en akoestisch gitaar, door Douwe Bob met vanzelfsprekende charme gebracht.

Later in een te kleine tent speelde de Brit Tom Odell, die op zijn albums ook neigt naar de jaren zestig, en naar de singersongwriter-stijl van Carole King en Laura Nyro. Hier bracht hij zijn nummers in opruiende festivalversie, met ruige drums en nu en dan elektronische beat. Odell was een uitblinker door zijn soepele zang en glorieuze melodieën.

Ook de verrassend geprogrammeerde Lionel Richie eerde het verleden, vooral dat van zichzelf. In stijlvol zwart, met een uitstekende band, zong hij zijn monsterhits uit de jaren tachtig (Hello, Dancing On The Ceiling) waarbij een voordeel was dat hij het funky Brickhouse in zijn geheel speelde en het zijige Endless Love maar half.

22u00 Paul McCartney speelt

Nadat andere bands al met citaten vooruitgewezen hadden (de alternatieve rockers van Parquet Courts met een paar maten Day Tripper; bij The Red Hot Chili Peppers het intro van Hey Bulldog) was het zover.

Paul McCartney trad tegen tienen aan om twee uur lang de nummers te spelen die niet zelden de inspiratie vormden voor veel van wat de afgelopen drie dagen gehoord was.

Hij kwam op met een hupje en een roze roos in zijn knoopsgat. Hij opende met Hard Days Night en schakelde door naar de gesmeerde discorock van Save Us (van Wings). Hij beloofde een avond vol ‘oud, nieuw en daartussenin’.

Maar vooral: vol grandioze songs en voor veel aanwezigen ultiem muzikaal geluk.

    • Hester Carvalho