Leg na Orlando verkoop wapens echt aan banden

Opinie In het zuiden van de Verenigde Staten is pro-wapenhysterie de norm. In Orlando zien we de gevolgen, schrijft David Ferguson.

Een gemodificeerde AR-15 Foto ANP XTRA / Lex van Lieshout
David Ferguson

David Ferguson

Graag zou ik geloven dat we na het laatste en verwoestende gebruik van een volautomatisch aanvalswapen iets kunnen leren. De les zal vermoedelijk zijn dat we doorlopend één oog moeten houden op de uitgangen van clubs en restaurants.

De aanslag op club Pulse zaterdagavond in Orlando werd uitgevoerd – zoals zoveel eerdere grote schietpartijen – met een aanvalsgeweer van het type AR-15. Deze wapens kunnen honderden kogels per minuut afvuren en zo golven van heet lood en vuur rondspuiten, zodat de schutter de macht krijgt om op industriële schaal dood en verderf te zaaien.

Lees over het wapen waarmee schutter Omar S. Mateen zijn slachtoffers doodschoot: Een wapen om de Vietcong mee te bestrijden

Fanatieke lobby

De bond van wapenbezitters (National Rifle Association) en zijn aanhang hebben fanatiek gelobbyd om zulke wapens goedkoop, legaal en gemakkelijk verkrijgbaar te houden, ook al zijn ze niet bruikbaar voor de jacht. Je kunt geen herten jagen met een aanvalsgeweer. En kleine dieren zouden door één enkele AR-kogel verpulveren.

Hun nut bij het verjagen van indringers uit ons huis is twijfelachtig, maar dat geldt voor alle vuurwapens. Volgens de FBI staan tegenover elke ‘gerechtvaardigde doodslag’ met een vuurwapen in de VS – waarbij dus uit zelfverdediging is geschoten – 32 moorden, zelfmoorden of dodelijke ongelukken met een vuurwapen. Er is overweldigend bewijs dat het hoge percentage vuurwapenbezit in de Verenigde Staten ons niet veiliger, maar juist minder veilig maakt.

Bewijs genoeg dat die vele vuurwapens ons niet veiliger, maar juist minder veilig maken

Pro-wapenhysterie

Hier in het zuiden is pro-wapenhysterie de norm. Mannen en vrouwen die nog nooit op iets gevaarlijkers hebben gejaagd dan koopjes in het winkelcentrum zijn van mening dat ze pas echt veilig zijn als ze hun eigen huisarsenaal hebben aangelegd. In mijn thuisstaat, Georgia, is vorig jaar een van de meest radicale pro-wapenwetten van het hele land aangenomen en zijn wapens nu overal wettelijk toegestaan, ook in kerken en scholen.

Mij geeft dat niet bepaald een veilig gevoel, zeker niet na alle moeite die Fox News en andere rechtse media het afgelopen jaar hebben gedaan om LHBT’ers te demoniseren en de wereld wijs te maken dat wij kinderverkrachters zijn die in elk warenhuistoilet op de loer liggen.

Veel mensen beweren dat ze een vuurwapen – met name een aanvalswapen – ‘nodig hebben’ om zich veilig te voelen. Maar zolang je geen commando in Fallujah of lid van een arrestatieteam in Chicago bent, heb je zoiets helemaal niet nodig. Je wilt het en daar komt geen redelijkheid aan te pas. Het komt omdat je een psychopaat bent of omdat je onredelijk bang bent. Geen van deze gesteldheden is een geldig uitgangspunt voor zo’n beslissing.

Omslagpunt

Misschien wordt dit moment een soort omslagpunt waarop de VS tot bezinning komen en een aantal redelijke beperkingen aan het bezit en de verkoop van vuurwapens gaan opleggen. Maar mijn verwachtingen zijn niet hooggespannen. Na de schietpartij op de school in Sandy Hook – toen wij als volk een diepe, bedroefde zucht slaakten om de dood van een hele schoolklas met kinderen en daarna wegkeken en niets deden – ben ik de wapenobsessie van mijn landgenoten als een redeloze verslaving gaan zien, net als bij een alcoholist die zich gestaag dooddrinkt.

Ik zou graag geloven dat we hier iets van zullen leren, maar vermoedelijk zullen we vooral leren dat we in het openbaar – juist ook in voorheen veilige ruimten als homobars en kerken – doorlopend één oog op de dichtstbijzijnde uitgang moeten houden en altijd klaar moeten staan om ons uit de voeten te maken.