Afwezig zijn heeft ook voordelen, Belgen weten daar alles van

De Belg Dirk Vandenberghe werkte zeven jaar als journalist voor NRC. Tijdens het EK peilt hij de stemming in België voor de duels van de Rode Duivels.

Tijdens de zeven jaar die ik, verspreid over drie periodes, in jullie land mocht wonen, heb ik verschillende gradaties van oranje-gekte leren kennen. Van iets te gezond zelfvertrouwen tot helemaal kierewiet, uiteraard vrolijk aangewakkerd door de Hollandse koopmansgeest. Ergens moeten er in een verhuisdoos (De Gruijter & Co – Royal Dutch Movers) nog wat oranje wuppies huizen, als aandenken aan weer een voetbalzomer waarin Oranje zeker kampioen zou worden.

Het was dan ook fors schrikken toen mijn plaatselijke Albert Heijn in Kortrijk, ruim honderd kilometer ten zuiden van Terneuzen, bleek omgetoverd tot een bolwerk van Belgisch voetbalchauvinisme. Volop in het zwart-geel-rood, met de bijbehorende slogan ‘Waar is dat feestje?’

Als ik niet zou beseffen dat ze er in Zaandam veel euro’s mee verdienen, zou ik zowaar beginnen te denken dat de Nederlanders om zichzelf aan het lachen zijn.

Ik weet dat het een beetje treurig is, zo’n toernooi waar haast iedereen aan mag meedoen behalve je eigen land. Daar zijn wij Belgen ervaringsdeskundigen in. De laatste keer dat de Rode Duivels zich kwalificeerden voor een EK-eindronde was in 1984. In 2000 mochten we alleen maar mee opdraven als mede-organisator. Om vervolgens als eerste gastland ooit roemloos af te druipen na de groepsfase. Dan liever niet meedoen.

Want als het een troost mag wezen: afwezig zijn heeft ook voordelen. Hoef je niet 24 uur per dag blootgesteld te worden aan tactische analyses, aan verhalen over het spierscheurtje in de dij van speler X of de hoeveelheid gel in de haardos van speler Y, en of de vrouwen deze keer wel of niet op bezoek mogen komen. Gewoon lekker voetbal kijken.

En: je kan ongegeneerd partij kiezen voor een ander team. Bij voorkeur een buurland, waarmee toch enige verwantschap mogelijk is, en dat bij vlagen aantrekkelijk voetbal speelt.

Het is een moeilijke afweging (Duitsland? Euh…) en in het begin is het even wennen. Maar je zal zien, je groeit in zo’n toernooi, ook als fan. En dan betrap je er jezelf op dat je zit te genieten van een dribbel van Eden Hazard of een pegel van Kevin De Bruyne. Maar vanavond eerst nog even de tactisch verantwoorde 0-0 tegen de Italianen uitzitten.

    • Dirk Vandenberghe