Rammstein raakt emotionele snaar op tweede dag Pinkpop

Zaterdag was hardrockdag op Pinkpop, met Rammstein als hoogtepunt, maar ook met Doe Maar en Lucky Fonz III.

Ook Rammstein was terug op Pinkpop en daarmee de afsluiter op zaterdag. Foto: Andreas Terlaak

De tweede Pinkpop-dag stond in het teken van onheil. Niet door regen - die bleef uit - , of ander ongemak, maar door de verbeelding en creaties van de muzikanten. Zaterdag was hardrockdag. Van het Amerikaanse Halestorm tot het gezichtsloze Nothing But Thieves, en natuurlijk afsluiter Rammstein, de Duitse koningen van het genre - veel optredens deden de grond trillen met hun drumroffels, gestapelde gitaarriffs en ronkende stemmen.

Zangeres Lizzy Hale van Halestorm giert en briest volgens het boekje. Ze klinkt bij momenten aantrekkelijk, als ze een aan Janis Joplin herinnerende smeekbede in haar stem toelaat. Het Belgische Sore Losers speelt hard en puntig, maar zonder hardrockcliché’s. De band bestaat uit drie muzikanten en één harkslanke zanger met een stem als een sirene en opruiende motoriek, zoals in het van MC5 geleende Kick Out The Jams, en het eigen Dirty Little Pretty Things. Hun show was snel, strak en soepel.

Onheil was er in de tekst van De Bom, bij Doe Maar, en in Leugens van Lucky Fonz III, die zich allebei afvragen wat het leven voor zin heeft als er een bom dreigt, of een zelfmoordterrorist. Hun muziek gaf het antwoord: levenslustig, dansbaar, en zowel bij Lucky Fonz als bij Doe Maar, met polonaises en grote bijval van het publiek tot gevolg.

Rammstein: bommen en granaten, maar ook emotionele snaar

En toen moest het grootste onheil nog komen: zes Duitse muzikanten met een obsessie voor de Apocalyps. Even leek het of het hele hoofdpodium de lucht in vloog, maar het was slechts de entree van de leden van Rammstein die tegen een achtergrond van rook en vuur uit de nok van het podium naar beneden zeilden. Rammstein speelt een industriële versie van hardrock, afgepast met gecomputeriseerde precisie, zodat grommende riffs de impact krijgen van een heipaal. Vuur uit gitaren, vuurwerk, rookbommen en vlammenwerpers omlijsten de diep brommende stem van Till Lindeman, die dramatisch geschminkt over het podium laveerde.

Een deel van het publiek stond al de hele dag te wachten op deze ontlading. Hoewel de show opnieuw bestaat uit veel bommen en granaten, raakt Rammstein ook een emotionele snaar bij de aanwezigen, door de soms aandoenlijke stembuigingen en zware tred van Lindeman, die ook zelf gevangen lijkt in zijn machine van dood en verderf.

De dezer dagen optredende bands zijn zich bewust dat hier vanavond een legende te zien is. Met korte citaten werd vooruitgewezen: de New-Yorkse alternatieve rockers van Parquet Courts speelden een paar maten van Day Tripper, en The Red Hot Chili Peppers waagden zich aan het intro van Hey Bulldog - beide eerbetonen aan bedenker Paul McCartney.

    • Hester Carvalho