Recensie

Zo uniek was Robby Müller

Na Master of Light besef je pas echt wat er zo uniek is aan Robby Müllers improvisatie met licht en beweging. Hoe hij, vallend en opstaand, met Wenders de lichtinval en het diep verzadigde palet van Edward Hopper uitdokterde in Der amerikanische Freund. Hoe invloedrijk zijn desolate lyriek van neon op nat asfalt werd, zijn stroperige camerabewegingen bij Jim Jarmusch, zijn digitale gruizigheid in Breaking the Waves, de beste uitdrukking van de cinematografische kuisheidsgelofte Dogme ’95. Ga kijken. En dan praten.