Opinie

    • Hendrik Spiering

De worsteling met medicijnonderzoek

En weer lopen we tegen een erfenis van Thatcher en die hele enthousiaste neoliberale jaren tachtig op. Natuurlijk kan de overheid niet alles, natuurlijk heeft het bedrijfsleven een eigen verantwoordelijkheid. Maar om nou 10.000 Nederlandse kinderen, en wereldwijd een veelvoud ervan, bloot te stellen aan dubieuze medicijnen omdat de industrie die niet goed onderzoekt?

Nee.

Ongetwijfeld is het wettelijk uitstekend geregeld dat medicijnen pas na een prachtige procedure worden toegelaten op een prima geïnformeerde medicijnenmarkt vol onafhankelijke doktoren en krachtdadige patiënten. Maar om nu te tolereren dat psychiaters met de moed der wanhoop aan hun patiëntjes medicijnen geven waarover ze grote twijfels hebben?

Nee.

Het verhaal dat Karel Berkhout en Julie Wevers verderop in deze bijlage schrijven over het antipsychoticum risperidon legt de mechanismen van het moderne farmaceutische onderzoek helder uit. Er is twijfel aan de kwaliteit van het onderzoek op grond waarvan het medicijn is toegelaten. Het enige onafhankelijke onderzoek dat er naar gedaan is signaleert ernstige problemen. Een onafhankelijk controle-onderzoek is mislukt, onder meer door gebrek aan medewerking van de fabrikant. Geld voor ander onderzoek is er niet, en dus blijven de artsen het maar voorschrijven, want – in feite de kern van het drama – bij een bepaald type agressieve kinderen functioneert risperidon als een laatste redmiddel. In twijfel verstrekt.

Meer onderzoek is dus nodig en de industrie zal het niet betalen. Jammer dan?

Nee.

En dus het is mooi dat de Nederlandse overheidsorganisatie voor toegepast medisch onderzoek ZonMW de laatste jaren in ieder geval een deel van haar budget (totaal 120 miljoen euro) vrijmaakt voor precies dit soort onderzoek naar de effectiviteit van medicijnen. Iemand moet het doen. De totale omzet aan medicijnen in Nederland is trouwens 4 miljard euro.

    • Hendrik Spiering