Beproefd EK

Verlichte revolutionairen kunnen soms niet op tegen voetballers. Tegen al hun aversie in, is de verdoemde natiestaat op Euro 2016 springlevend als vanouds. Met scherp gemarkeerde grenzen, met hymne en vlag als klank en gewaad van een ziel.

Nationalisme als gezelschapsspel, in de beat van een dj, zo opende het EK in Parijs. In de stadions en fanzones zijn weliswaar baretten en geweren aanwezig, maar als de bal rolt, rolt ook angst voor terreur achterwaarts het hoofd uit. Het EK voetbal is een parallel universum. Dat is ook het geruststellende aan sport: het ontkoppelt werkelijkheden.

Ik vind dat het zelfbeklag van Nederland over de gemiste kans maar eens moet ophouden. Ja, het is wreed dat Albanië Oranje overtroefd heeft, maar een accident de parcours is van alle tijden. En het zegt niet alles. Het Nederlandse voetbal is nog steeds rot van talent zij het in verrotte structuren. Met verkeerde mensen op verkeerde plaatsen, maar hun betekenis gaat niet verder dan irritant oponthoud. Bobo’s en bondscoaches hebben niet het eeuwige leven. En leefde deze voetbalnatie al niet langer boven haar stand als vermeend abonnee van alle eindtoernooien? Een dipje in de historie is juist goed voor een reveil van bal en man.

Oranje kan een voorbeeld nemen aan de Rode Duivels. Tot voor kort een scheldwoord. Verworpenen in troosteloos geploeter. Een enkele opflakkering kon dedain van het volk niet doorbreken. Halflege stadions, zwarte humor in de pers. En zie nu: favoriete titelpretendent voor velen. In een wolk van empathie.

Van de failed state naar het tricolore gekkenhuis, voor fantasierijke Belgen zit het er aan te komen. Nu Eden Hazard en Kevin De Bruyne de status van Europese halfgoden hebben bereikt. Met om hen heen de engelen Vertonghen en Witsel. Nou ja, engelen? Stoere binken met een losse ellenboog. In fysieke beschaving is Marouane Fellaini zelfs ruiger dan de voorstopper van Albanië.

Vandaag zijn het de Belgen die de Hollandse school hebben geadopteerd. Aanvallend voetbal over de flanken en voorin spitsen met killerinstinct. Een voordeel is dat Hazard de publiekslieveling van de Fransen is. Zij zijn vertrouwd met zijn oogstrelend voetbal toen hij nog voor OSC Lille speelde. Ook daar Voetballer van het Jaar.

Op het WK in Brazilië is de hype rond de Rode Duivels losgebarsten. Niet dat er sprankelend voetbal werd gespeeld, maar er werd gewonnen. De EK-kwalificatiereeks verliep moeiteloos.

De underdog is dood. De Rode Duivels zijn zelfbewust geworden. Sommigen aan de rans van grootspraak. Blikvanger met internationale allure is De Bruyne. In een eerste aanblik denk je aan een wat verwilderde boerenzoon, maar op het veld ontvouwt hij kunst. De Bruyne mag in het rijtje grootmeesters staan, naast Ronaldo, Pogba, Zlatan en Iniësta.

Alle Belgen dromen van een finale tegen Frankrijk, maar dat is te hoog gegrepen. Te veel gaten in de defensie, te weinig passie in de omschakeling. Een halve finale zou al mooi zijn.

Voor het gastland daarentegen zou het EK moeten eindigen in een revanche op het noodlot. De Franse samenleving is ontredderd en geblokkeerd. Ontredderd door terreuraanslagen, geblokkeerd door een escalatie van sociale conflicten. Een nationaal exploot kan de pijn voor de nabestaanden van de slachtoffers in de Bataclan even verdoven. Daarom nog geen stroomstoot naar nieuw leven.

Het probleem van Les Bleus is gebrek aan eenvormigheid. Het groepsgevoel is verstoord door kwaadsprekerij over racisme en orgieën. Bondscoach Didier Deschamps schudt meewarig het hoofd en houdt vervolgens een balletje hoog.

Te braaf.

En dus wordt Duitsland Europees kampioen.

    • Hugo Camps