Opinie

    • Mirjam de Winter

My ass

Het is wel even wennen om als stoere Rotterdamse een week lang tussen lieve kruidenvrouwtjes te leven die de godganse dag naar je glimlachen en tegen je praten alsof ze hun stervende moeder aan het verzorgen zijn. Maar in dit Zeeuwse kuuroord „voor bewustwording van lichaam en ziel” komen randstedelingen niet om te sterven, maar om te (sap)vasten en ontslakken, wat voor mijn volgevreten lichaam ook een soort van doodgaan is.

Sinds Rotterdam ook op culinair gebied een revolutie doormaakt en er bijna wekelijks een nieuw restaurant opent – waar ik gegeten MOET hebben – zijn de kilo’s er namelijk aangevlogen. En omdat ik in alles mateloos ben, moet ook dat probleem maar eens rigoureus worden aangepakt, had ik zo bedacht.

Dus lig ik hier met een slang in mijn kont vol afgrijzen te kijken naar een glazen venstertje waarachter ik mijn eigen ‘slakken’ voorbij zie drijven.

„Welkom in je lijf”, zegt de klysma-begeleidster, terwijl ze zachtjes zuchtend mijn buik masseert. „Wat is het precies dat je los wilt laten?”.

De verleidingen van de grote stad, mevrouw”, zeg ik en probeer voor mezelf al die porties restauranteten te visualiseren die er de afgelopen jaren in zijn gegaan. De bloedworsten van Mevrouw Meijer, de tonijn met soft-shell krab van restaurant Huson, de frites-stoofvlees van Tante Nel, de oesterzwambitterballen van Rotterzwam, de spaghetti met gedroogd tonijnhart van Lux, de pannenkoekjes met pekingeend en hoi-sin van Asian Glories, de steak tartare van ‘coeur du boeuf’ van Restaurant De Jong en de vette zeepalingen van Schmidt Zeevis.

Ik ga het volgens mijn begeleidsters (die je ‘s ochtends wakker komen zingen met een ayurvedische mantra) deze week allemaal ‘loslaten’ middels dagelijkse darmspoelingen, liters detox-thee, kleiwater en piepkleine glaasjes sap van wortel, biet of tarwegras. En met wat oefeningen in ‘mindfulness’ is het de bedoeling dat ik de behandelingen en bijkomende emoties in ontspanning onderga, zonder oordeel (heel belangrijk!).

Maar ik vloek als ze tijdens het ochtendritueel van de ‘Kneippse begietingen’ een tuinslang met koud water op me richten, krijg de slappe lach wanneer ik een kwartier lang een wildvreemde man diep in zijn ogen moet kijken („Hoe voelt dat voor jou?”) en moet huilen tijdens een stiltewandeling langs Zeeuwse boerderijen omdat ik per ongeluk de geur van in roomboter gebakken biefstuk opvang.

En als ik midden in een zitmeditatie word afgeleid door mijn roepende maag en brandende kont, reken ik uit dat ik voor de prijs van deze uithongerweek minstens twintig keer uitgebreid uit eten had gekund. Of er 173 patatjes stoofvlees voor had kunnen kopen. Loslaten? My ass!

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelancejournalist en stadsgids.

    • Mirjam de Winter