Recensie

Klassiek met computers

Pianist Marino Formenti wil graag gevoelige muziek spelen van Schubert, Chopin, Ravel. Maar zijn instrument werkt hem tegen: niet alleen is de Bösendorfer kraaiend vals, de vleugel is bezeten door de duivel bovendien.

Zo lijkt het althans, wanneer Formenti’s spel voortdurend wordt ondermijnd door een computergestuurd toetsenbord, dat vormeloos gromt in de uiterste registers en uiteindelijk alle toetsen luid doet sidderen en beven. Formenti geeft het op.

Aldus het werk Kloing! van Olga Neuwirth, de centrale componist van Holland Festival. Verfrissend dat na festivalportretten van (bijna) dode mannen als Varèse, Cage, Nono en Boulez nu de focus op een springlevende vrouw ligt, al krijgt de Oostenrijkse minder aandacht.

De originaliteit van Neuwirth blijkt goed uit Kloing!, een hilarisch en dreigend concertstuk met begeleidende filmbeelden waarop pianola’s, pianokomieken en een cartoon zijn te zien. De hoge kunst lijkt in gelijke mate bedreigd door de voortschrijdende techniek en de lage cultuur, al doet Neuwirth geen definitieve uitspraken.

Kloing! hoorde tot een experimenteel drieluik van het Belgische Nadar Ensemble. In Mirror Box Extensions van Stefan Prins blijken irritante toeschouwers onderdeel van de act. Bluff van Michael Beil is een bewust tergende multimediachoreografie, met pointillistische precisie uitgevoerd.

    • Floris Don