Recensie

Iron Maiden is na ruim 40 jaar nog niet versleten

Iron Maiden in de Gelredome Foto Andreas Terlaak

Al vallen er nog zoveel rockhelden om in een jaar, om Bruce Dickinson hoeven we ons niet zo’n zorgen te maken. Vanaf openingsnummer ‘If Eternity Should Fail’ in de Arnhemse Gelredome woensdagavond tot derde toegift ‘Wasted Years’ rent de energieke zanger van Iron Maiden over het enorme decor, gooit hij z’n microfoonstandaard de lucht in en springt hij indrukwekkend hoog over de podiumspeakers heen. En dat terwijl de 57-jarige zanger vorig jaar nog chemotherapie kreeg om een tumor op zijn tong te bestrijden.

Maar Dickinson staat bekend om zijn fitheid. Omwonenden van Schiphol en fans van de band zagen de zanger/ piloot maandag nog ‘Ed Force One’ op de grond zetten, de indrukwekkende Boeing 747 die Iron Maiden least, met de grijnzende zombie-mascotte Eddie op de staartvleugel. De band neemt er het grote decor, alle apparatuur en instrumenten, de crew en het meereizende voorprogramma The Raven Age in mee langs zes continenten en 88.500 kilometer.

De vraag was of Dickinson na zijn chemotherapie ook de hoge noten nog wist te bereiken. Het antwoord is: meestal. Het helpt dat de nadruk deze tour op het nieuwe album ligt, The Book of Souls, waarop de zanger doorgaans al niet meer zo tot de hemel hoeft te reiken. De man die ooit bekend stond als ‘het luchtalarm’ is geen dertig meer immers, en daar is het nieuwe werk op geschreven. Dickinson liet in Arnhem horen dat hij nog altijd een stem heeft waarmee hij huizen van alle constructiematerialen omver kan blazen, maar dan moet het niet tegelijk hoog én snel gaan. Zijn achilleshiel zit ‘m in rappe, oudere nummers als ‘The Trooper’. Daarin moet hij echt knijpen, en dat gaat dan maar net. Dat kan hij niet hebben, en met een gierend „scream for me Arnhem!” bewijst hij overtuigend dat hij best die hoge noot kan halen.

Die gretigheid kleurt de show van Iron Maiden, waar alle vertrouwde elementen inzitten: flink veel vuurwerk, een enorme Eddie die het loodje moet leggen, het wapperen met de Britse vlag en een metershoge, opblaasbare duivel. Bassist Steve Harris, oprichter en brein van de band, blijft alle teksten meezingen met het publiek. Gitarist Janick Gers rent als een bezetene het podium op en neer en gooit zijn gitaar meermalen hoog de lucht in. En gitarist Adrian Smith laat keer op keer zien dat hij een van de beste heavy metal-solisten is.

Iron Maiden gaat al mee sinds 1975, maar wie ze wil afschrijven is te vroeg. Daar is de band nog te goed voor. Als een goed boek uit de jaren zeventig dat nog steeds op leeslijsten staat, blijft een show van Iron Maiden voorlopig een beleving die elke rock- en metalfan een keer zou moeten ondergaan.

    • Peter van der Ploeg