Recensie

Een aanwinst voor Kralingen, mét Gin

Foto Rien Zilvold

Ik had gereserveerd voor twee personen op zaterdagavond om acht uur, maar doordat de hockeywedstrijd van mijn dochter drie kwartier later begon dan was gepland was het al half negen geweest toen we ons meldden — en niet met zijn tweeën, maar met drie personen want Charlies teamgenote Sofie was meegekomen. Geen enkel probleem.

Bij wijze van aperitief liet ik me verrassen met een gin-tonic. Zo deden we de naam — Gym & Gin — van de nieuwe zaak van Frank Huson dubbel eer aan: de meiden hadden net gesport, ik dronk een Bobby’s uit Schiedam met tonic van Fever-Tree met een schijfje sinaasappel en veel ijs (10,40 euro). Intussen bekeken we de kaart die met ontbijtgerechten begint en daarna langs alle momenten van de dag scheert.

Frank Huson voerde twaalf jaar lang een succesvol restaurant onder eigen naam aan de Scheepstimmermanslaan, door Michelin onderscheiden met een Bib Gourmand voor hoge kwaliteit tegen een aantrekkelijke prijs. Hij wilde minder stress en verkocht de zaak. Bij Health City vond hij de ideale plek om zijn nieuwe doelgroep te bedienen: sporters, Prinsenlanders, Kralingers en werknemers van de bedrijven in Brainpark.

Voor Huson bewust een stap terug, voor dit deel van de stad een flinke sprong voorwaarts. Zoveel heb je hier verder niet en Frank Huson wil wel kwaliteit blijven bieden.

Achterin, tegen een met glanzend groen betegelde muur, een ruim bemeten bar. In het midden twee lange banken haaks op die bar, met kleinere en grotere tafeltjes. Achter de banken meer zitjes, wat intiemer. Op de vloer in het midden ligt een Perzisch tapijt. Aan het opengewerkte plafond buizen en pijpen, een tegenwoordig in de horeca veel geziene pragmatische hint naar het functionalisme. In de hoek bij het raam draait een DJ (hoed, baard, leesbril) soul, disco, Beatles en Doors.

Van de gerechten buiten de kaart wil ik de asperges op zijn Vlaams als voorgerecht, een kleine portie dus (9,75 euro). „Even aan de keuken vragen of dat kan”, zegt het meisje dat de bestelling opneemt. „Het kan”, komt ze even later vertellen. Zo hebben ook de meeste gerechten die wel op de kaart staan porties in het klein en ‘normaal’.

De asperges (het zijn er twee) hebben een goede bite. Er ligt een dikke plak ham bij. De mayonaise met ei en gekookte aardappel is rommelig en naar mijn indruk te zout. Sofie heeft sushirijst met rauwe zalm (11,50 euro), een bord vol rijpe avocado, rijst, zalm, tomaat en zeewier — dit alles bestrooid met witte en zwarte sesamzaadjes. „Zwaar voor een voorgerecht”, vindt ze het. Voor Charlie wordt de Caesar salad (11,50 euro) geserveerd. Goed knapperig, oordeelt ze, wel grof gesneden. De ansjovis laat ze liggen. „Ik houd niet zo van ansjovis.” Ja, wat doe je eraan?

Voor het hoofdgerecht had ik thuis al zitten azen op de steak tartare en, normaal of niet, ik neem de kleine portie (11,50 euro). Steak tartare lijkt een eenvoudig te maken gerecht, maar probeer het maar eens. Hier zou ik hem perfect willen noemen, al is het jammer dat hij bij het opdienen volledig schuil gaat onder het begeleidende groen (kervel, bieslook, peterselie, komkommer, sla). Het vlees is luchtig gehakt en smeuïg. Deze ronde heeft Charlie de sushirijst, Sofie — die vegetariër is — noemt de Japanse bouillon (9,75 euro) „best pittig”.

Bij wijze van toetje nemen we een suiker-, lactose- en glutenvrije bounty en twee salted caramels (3,50 euro per stuk). Op mijn vraag hoe je karamels maakt zonder suiker, horen we dat het een geheim recept betreft. Wij vermoeden dat ze van Sue (over wie hier al eerder geschreven) komen.

Tevreden gingen we de deur uit, ik ook omdat de rekening voor drie man niet hoger was dan 103,25 euro, terwijl we ons niets hadden ontzegd.