Opinie

    • Ellen Deckwitz

Relatierelaxatie

Laten we het even hebben over het aankomende EK en de gevolgen voor de mensen om me heen. Alle stellen die ik ken lijken namelijk op elkaar: ze bestaan uit één persoon die fanatiek van voetbal houdt en één persoon die er geen bal aan vindt. Gisteravond had ik een feestje waar alleen maar van dat soort setjes aanwezig waren. Het gesprek kwam op een gegeven moment op het EK. Maar het waren niet de voetballiefhebbers die het hoogste woord hadden: dat waren hun wederhelften, die niet konden ophouden met roepen hoe stom het was dat Nederland dit kampioenschap op de bank zit.

„Ze stonden die drie minuten dat ze de bal wél wel hadden er gewoon een beetje mee te volleyballen”, brieste een vriendin (die de kwalificatiewedstrijden blijkbaar wel had gezien). Een vriend, wiens echtgenoot het type is dat tijdens een toernooi in Excelsheets speelresultaten bijhoudt, was nog kwader. „Van Persie had nooit opgesteld mogen worden, dat is echt de Hendrik Groen van het Nederlands elftal!”

Ik had met deze vriend weleens voetbal gekeken. Hij riep: „Hands!” als de keeper de bal stopte.

De partners, die wél van voetbal hielden, trokken zich langzaamaan in de keuken terug om het te hebben over huisdieren. In de woonkamer ging de tirade door. Op een zeker ogenblik kon ik eindelijk boven het gekrakeel uitkomen, en vragen waarom iedereen zo boos was dat het een EK zonder Nederland zou worden, terwijl ze geeneens van voetbal hielden.

„Dat is het nou juist!” riep een vriendin. „Ik vind het heerlijk om avondjes voor mezelf te hebben als mijn lief de kroeg in is om voetbal te kijken.”

„Je hebt tijdens zo’n kampioenschap geen kind aan je partner, die is alleen maar bezig met prognoses en statistieken!” vulde een ander aan.

„De seks is bovendien geweldig als het Nederlands elftal wint”, zei een derde.

„Ik vind het gewoon ontzettend gezellig om naast mijn lief te zitten als hij voetbal kijkt. Je hoeft elkaar even niet te vermaken en bent toch samen”, fluisterde mijn beste vriendin.

Langzaamaan drong het tot me door. „Jullie beschouwen zo’n kampioenschap eigenlijk als een relatierelaxatie”, zei ik. Driftig geknik. Blind had een deel van hun zomer verknald.

Ik was even heel erg blij dat mijn eigen geliefde een Belg is en de komende weken voor dit toernooi leeft, zodat ik tijd heb om te ontspannen, een paar goede boeken te lezen, weer wat avondjes alleen heb.

Maar dat zei ik uiteraard niet tegen mijn vrienden: je moet toch solidair blijven.

    • Ellen Deckwitz