Panfluiten op een bedje van beats

De Noorse dj Kygo werd groot door liedjes van YouTube te plukken en die te remixen. Nu is de maker van ‘tropical house’ een veelgevraagd artiest op festivals. Zondag staat hij op Pinkpop.

Dj Kygo is eigelijk geen dj maar een pianist. Hij werd bekend met ‘tropische’ house maar komt uit Bergen, Noorwegen. Hij speelt dit weekend op Pinkpop, maar zit het liefst thuis muziek te maken.

Hij is 24 en ziet er jonger uit: achterstevoren gedraaid petje, joggingbroek. Het succes van Kyrre Gørvell-Dahll alias Kygo is een wereldwijd fenomeen, waarbij de aantallen streams en views uitsluitend nog in miljoenen of miljarden worden uitgedrukt. Kygo werd rond 2014 bekend als remixer van nummers van bijvoorbeeld Coldplay, Ed Sheeran en Rihanna, waar hij monsterhits van maakte. Later volgden de eigen nummers.

Zijn genre, tropical house, is een tak van ‘deep house’, de dansstijl die eerder drijft op welbevinden dan op opwinding. De naam is misleidend want heeft weinig te maken met ‘tropische’, oftewel Braziliaanse of Afrikaanse ritmes. De tropical house van Kygo heeft een lager tempo dan de dansvloerkrakers van zijn voorbeeld Avicii, de Zweedse dj.

Hij zocht een alternatief voor de vooral bij Nederlandse producers populaire uitbarstingen van ‘zaagtandfrequenties’, waarbij schrille keyboardklanken domineren. Zo ontwikkelde hij een eigen stijl van opgevoerde panfluiten, conga’s en een verend bed van omfloerste beats. Zachtaardige stemmen van door hem gerekruteerde zangers (zoals Tom Odell, Angus Stone en James Vincent McMorrow) zorgen voor een vloeiend verloop. Bij Kygo is de grens tussen dance en pop verdwenen.

Tijdens zijn concert in de Heineken Music Hall, afgelopen maart, leek het soms alsof er een deken over de klanken lag, die langzaam werd weggetrokken. Van versluierd en gedempt bloeide de muziek op tot hoekig en dansbaar.

Piramide

De dag na het optreden vertelt Kygo over zijn inmiddels verschenen debuut-cd Cloud Nine, en over de dilemma’s van de moderne dj.

Als Kygo live optreedt, kunnen de zangers niet meekomen, toch klinken hun stemmen in de zaal. Zou hij graag met een zanger optreden? „Ja, maar dat is moeilijk te organiseren. Iedereen heeft zijn eigen carrière en afspraken.” En hoe meer ze met Kygo werken hoe drukker hun agenda wordt. „Veel zangers zijn dankzij onze producties nu een veelgevraagd artiest.”

Live staat hij hoog op een piramidevormige troon, waar hij afwisselend de elektronica instart en piano speelt. We bespreken een eigentijds verschijnsel: bij optredens van danceproducers wordt weinig muziek werkelijk live – dat wil zeggen: ter plekke – voortgebracht. Dat is voor hem een voordeel, zegt hij. „Ik speel tenminste nog zelf piano. Dat is meer dan de meeste dj’s of danceproducers doen. Voor het publiek ben ik om die reden al bijzonder.”

Tijdens het optreden speelde hij veel nieuwe – op dat moment nog niet uitgebrachte – nummers. „Dat deed ik expres. Vanaf het podium let ik goed op het publiek. Ze weten niet waar een liedje over gaat, kennen de woorden niet. Gisteravond zag ik mensen lachen en blij kijken tijdens de tracks die ze nog niet kenden. Dan weet ik dat ik goed zit.”

Een van de nieuwe nummers werd die avond juist overgeslagen: het gedragen Fragile met zang van de Britse zanger Labrinth. Waarom? „Het was moeilijk om live te spelen, want Labrinth kon er niet bij zijn. Dat de zanger er niet bij is, geldt voor meer nummers. Maar in die songs is mijn muzikale signatuur duidelijk herkenbaar. Fragile is minder typerend. Het is een sober lied, zonder elektronische beats, zonder piano. Het wordt aangedreven door een gitaar.” Hij kijkt een beetje spijtig. „Als ik dat live zou spelen, is dat frustrerend. Ik had mezelf onzichtbaar gemaakt.”

De tracks op Cloud Nine werden bedacht in de huisstudio in zijn appartement in Bergen, Noorwegen. Hij schrijft de melodieën met een bepaalde zanger of zangeres in gedachten. Maar hoewel deze gasten zijn ‘stem’ vertolken, heeft Kygo de meesten nooit ontmoet of zelfs horen praten. „Ik ontdek ze door veel verschillende muziek te beluisteren. We communiceren per e-mail en daarna sturen ze me hun opname toe.”

Kygo heeft maar weinig nodig om geïnspireerd te raken. Hij doorzoekt internet voor flarden geluid en vindt bijvoorbeeld de drie woorden ‘I’m in love’, in een liedje van de Ierse singer-songwriter James Vincent McMorrow. Het werd de basis voor zijn eigen gelijknamige nummer, waar McMorrow op zijn verzoek de tekst bij zong.

Toen Kygo een eigen versie maakte van Marvin Gayes Sexual Healing, gebruikte hij daarvoor geen ‘mastertape’ of andere hoogwaardige basis; hij haalde Gayes vocalen van YouTube. Hetzelfde deed hij met de remix van Blackstreets No Diggity. „Zo zie je maar, het is misschien geen radiokwaliteit, maar mensen zingen het net zo goed mee.”

Student

In dat opzicht is er niet veel veranderd sinds vier jaar geleden, toen Kyrre Gørvell-Dahll in zijn eentje in Edinburgh woonde en ‘business & finance’ studeerde. In de avonduren remixte hij ongevraagd andermans liedjes die hij van internet geplukt had.

Toen hij zijn remixen op Soundcloud postte, werd de versie van Let Her Go, van singer-songwriter Passenger, een succes, waarna die van Ed Sheerans I See Fire volgde, en Kyrre Gørvell-Dahll veranderde in Kygo.

Anders dan de meeste succesvolle dj/producers, heeft Kygo geen achtergrond in de clubscene; voor hem geen urenlange sets in donkere zaaltjes om het vak te doorgronden. Tot zijn eigen verrassing is hij nu een veelgevraagd artiest op festivals en dancefeesten. Zoals deze zomer. Toch lijkt hem dat niet helemaal te bevallen. „Ik maak het liefst muziek, en dat is moeilijk onderweg.” Alsof hij stiekem terugverlangt naar die studeerkamer in Edinburgh.

    • Saul van Stapele
    • Hester Carvalho