Bewust ongehuwde Maggie (Greta Gerwig) met haar dochter in bad in Maggie’s Plan

‘Ik ben het witte meisje in de hiphopklas’

In de hipsterkomedie Maggie’s Plan zit actrice Greta Gerwig – bekend uit Frances Ha – in haar comfort zone. ‘Ik doe dit hoe dan ook om de kostuums.’

Danst zij nu alweer in Maggie’s Plan? „Ik weet het, ik weet het”, giechelt de Amerikaanse actrice Greta Gerwig (32). „Elke regisseur wil me zien dansen, in mijn volgende twee films ook weer. Niet omdat ik het goed kan, ik ben dat grote witte meisje achterin de hiphopklas. Maar omdat ik zo graag wil.”

Ze zakt terug in haar stoel, de leukste actrice van haar generatie. Niemand kleedt zich als Greta Gerwig: een idioot ensemble van verticale en horizontale strepen, wit, groen en blauw, met een mauve angorajasje om het helemaal af te maken. Een statement tegen mode, vast en zeker. Want naast goedlachs, welbespraakt en relativerend is Gerwig zelfbewust.

Het is begin februari, hotel Adlon in Berlijn: we praten over Maggie’s Plan, een ongewone romantische komedie over Maggie, die zich door een hipster laat insemineren voor een bewust ongehuwd moederschap en juist dan valt voor academicus John, die de Great American Novel schrijft in de schaduw van zijn intimiderende eega Georgette. Woody Allen, maar dan modern en vrouwvriendelijk.

Maggie is een type vrouw dat Gerwig vaak speelt: bohémien en behept met een ontroerende combinatie van onhandigheid, kordaatheid en melancholie. Ze trok aandacht als tegenspeelster van mankind Ben Stiller in Greenberg (2010) en had op zijn minst een Oscarnominatie verdiend voor haar hoofdrol in Frances Ha (2013), dat ze ook schreef, met haar vriend, regisseur Noah Baumbach.

Als schrijver moet het milieu van ‘Maggie’s Plan’ u bekend zijn.

„Bijna al mijn vrienden zijn schrijvers. Maak je iets mee dan wordt dat ooit ergens afgedrukt. Soms zijn we net aan het eten en gebeurt er iets geks. Dan kijken we elkaar aan zo van: wie krijgt deze? Of je doet een rake observatie en zegt: deze is van mij! Je tagt je woorden. Soms is iemand echt boos als ik zijn leven gebruik. Dan voel ik me schuldig: heb ik dan geen fatsoen? Maar dat voel ik steeds minder.”

Al schrijvende je fatsoen verliezen: u lijkt wel een journalist.

„Exact. Je leeft onder mensen, over wie moet je anders schrijven? Je misbruikt altijd iemand, tenzij het fantasy is. Wedden trouwens dat Tolkien ook wel eens hoorde: zeg, die ork, dat ben ik toch?”

Uw vriend Noah Baumbach is regisseur. Hoe scheidt u werken en leven?

„Niet. Het houdt nooit op. Ik bekijk met Noah in de vrije tijd enorme stapels films met de blik van een filmmaker. Hoe werkt iets, waarom? Laatst tientallen dinerscènes: ongelofelijk op hoeveel manieren je dat kunt opnemen. Die kruisende ooglijnen, schouders: een nachtmerrie. Maar leuk! Aha, zo deden ze dat! Kunstenaars zien alles als puzzelstukjes om iets moois mee te maken.”

U speelt in Maggie’s Plan een jonge, excentrieke New Yorkse. Wilt u niet wat verder uit uw comfort zone?

„Je hebt weinig controle over je rollen. Die worden a) beperkt door leeftijd en geslacht, en b) door wat ze je aanbieden. Je speelt de kaarten die je worden bedeeld: nu is dat hippe dertiger. De filmindustrie is als een massa mensen die in een open veld wachten tot ergens de bliksem inslaat en dan met zijn allen naar die plek rennen om te wachten tot de bliksem daar opnieuw inslaat. Maar ik zit niet erg met typecasting. Ik spreek actrices die zeggen: ‘Ik sloeg die rol af, alweer een prostituee’. Jezus, maar straks ziet Paul Thomas Anderson dat en vraagt je om een prostituee te spelen in zijn film.

„Maar hoe dan ook doe ik het vooral om de kostuums. Ik ben gevraagd voor een film over Jacqueline Kennedy. ‘We maken een pruik voor je’, zeiden ze. Ik: ‘Oké, ik doe het!’ (Geagiteerd) Weet je, de echte reden om acteur te worden zijn de verkleedpartijtjes. Je doet dat pak aan en je bent iemand anders. Die speelsheid is wat mij in acteren trekt, nog steeds.”

    • Coen van Zwol