De nieuwe taak van Clinton: fans van Sanders overhalen

Hillary Clinton is binnen. Sinds dinsdag heeft ze genoeg partijgedelegeerden om als Democratische kandidaat de Amerikaanse presidentsverkiezingen in te gaan. Op de laatste ‘Super Tuesday’ won ze in New Jersey en twee andere staten van haar rivaal, Bernie Sanders. Later bleek dat ze ook riant de hoofdprijs had gewonnen, Californië, hoewel peilingen een nek-aan-nekrace voorspelden.

Op een feest in Brooklyn eiste ze de nominatie op. In november gaat het tussen haar en – als er niks tussen komt – Donald Trump.

Acht jaar geleden moest ze de bitterste pil slikken: niet zij maar nieuwkomer Obama zou de Democratische kandidaat worden. Het „glazen plafond” waarover ze toen sprak was wel de verkeerde metafoor; niet sekse maar charisma was het punt. In elk geval is ze nu de eerste vrouw die het Witte Huis kan ambiëren. ‘Namens een grote partij’, moet erbij worden gezegd. Want de feministe Victoria Woodhull, die in 1872 als eerste een poging deed, namens de Equal Rights Party, is een van haar vele voorgangers.

Clinton is een politieke veteraan die er in het Witte Huis al twee termijnen heeft opzitten naast haar man Bill. De loopgravenoorlog met de Republikeinen in die jaren heeft de weg bereid voor de huidige polarisatie, die het beleid heeft verlamd. Dat heeft gewone Amerikanen vervreemd van Washington. Vandaar de opkomst van populisten als Trump én Sanders.

Voor Clinton zou de weg naar de Democratische Conventie in juli nu vrij behoren te zijn. Sanders heeft dat nog niet erkend, maar is feitelijk uitgespeeld. Hij kan trots zijn: het Clinton-kamp is op hoofdlijnen substantieel naar links opgeschoven. Ook op het comité dat het partijprogramma schrijft heeft hij een stempel gedrukt. Het zou Sanders sieren na the good fight snel zijn nederlaag te erkennen en zijn aanhang op te roepen de rangen te sluiten. Wellicht is zijn bezoek aan president Obama, donderdag, daartoe de opmaat. Voor Hillary Clinton begint een volgende, pittige fase. Ze moet Sanders-fans overhalen in november op haar te stemmen in plaats van thuis te blijven; met name jongeren, die haar niet vertrouwen omdat ze een establishmentfiguur zou zijn, zonder oog voor hun noden. Alleen zo kunnen de Democraten het hoofd bieden aan Trump, kandidaat in spe van de Republikeinen.

Met diens racistische oprispingen oogt deze weliswaar met de dag minder presidentieel, maar de eindstrijd zal gaan tussen de ‘twee stammen’ waarin Amerika volgens opinie-onderzoeker Pew uiteen is gevallen en die geen dialoog meer voeren. Nu al zien Clinton en Trump elkaars karakter als belangrijkste doelwit. Geen illusies: de finale zal nog veel onaangenamer worden.