Opinie

    • Frits Abrahams

Nationalisme

Nationalisme is een moeilijk te onderdrukken sentiment. Ik merk het aan de sportliefhebber in mij. Dat is een nogal bekrompen nationalist die doorgaans pas écht enthousiast wordt als de prestaties van „onze jongens en meisjes” in het geding zijn.

Het is een vorm van eenkennigheid waar ik niet trots op ben, maar waar ik steeds weer mee geconfronteerd word. Zo ben ik geen aandachtige volger van het damestennis, het lukt me maar niet al die namen van Oost-Europese tennisters uit elkaar te houden. Bovendien werd Serena Williams toch steeds kampioen, dus waar zou je je druk om maken? (Toen Federer steeds kampioen werd, heb ik me nooit op dit matige argument kunnen betrappen.)

Maar toen kwam Kiki Bertens langs – en werd alles opeens anders. Wat ’n goeie speelster en wat ’n sympathieke uitstraling! Ik voelde me opeens vader worden van een derde dochter. Ik veegde mijn agenda schoon, zoals dat heet bij drukbezette mensen, en besloot zoveel mogelijk te kijken. Zo vaak komt het niet voor dat we van Nederlandse toptennissers kunnen genieten.

Had ik het ook gedaan als zij een Zwitserse of Spaanse was geweest? Welnee. Toen zaterdagmiddag de damesfinale werd gespeeld, zónder Kiki maar met een groot Spaans talent, had ik opeens iets anders te doen.

Zo kan ik, vol schuldbesef, nog wel even doorgaan. Neem het Europees voetbalkampioenschap – het houdt me nog niet bezig. Pas dankzij de informatieve special die deze krant eraan wijdde, boog ik me voor het eerst over de groepsindeling. Ik zag veel wedstrijden die ik zonder enige spijt ging overslaan. Uiteindelijk noteerde ik alleen de datum van de finale in mijn agenda. Zonder ‘Oranje’ dreigt dit een saai en tergend lang toernooi te worden.

Alleen bij België begon het een beetje te kriebelen, ook omdat ik een fan van Eden Hazard ben, een van de mooiste voetballers van deze tijd. Je zou het een vorm van surrogaat-nationalisme kunnen noemen. Ik zou het wel leuk vinden als ze de grote landen versloegen, maar aan de andere kant verdient het Belgische leedvermaak om de Nederlandse afwezigheid een fikse afstraffing.

Wat denken ze wel? Welk laag land gooide bij de laatste WK’s hoge ogen? België? Hebben zij ooit zo’n grote ploeg als Ajax gehad? En waar werd Cruijff geboren? Ik voel nu een korte, nationalistische siddering door mijn lichaam trekken.

Dat had ik ook toen Max Verstappen de Grand Prix van Spanje won. Tot die tijd wist ik niet eens dat er een Grand Prix van Spanje bestónd, want de autoracerij interesseerde me geen zier. Het is met die auto’s en hun coureurs net als met de Oost-Europese tennissters: ik kan ze met geen mogelijkheid uit elkaar houden.

Dankzij de triomf van Verstappen ben ik toch even naar zijn volgende race gaan kijken. Hij moet ervan zijn geschrokken, want hij knalde prompt tegen de vangrail.

Maar het komt wel goed met Max, hij heeft het laconieke charisma dat je bij veel grote kampioenen ziet: ze weten hoe goed ze zijn en dat hun klasse vroeg of laat de doorslag zal geven. Helaas moest ik tot mijn niet geringe teleurstelling vernemen dat Verstappen naast de Nederlandse ook de Belgische nationaliteit heeft; hij is er zelfs geboren. Toch een minpuntje. Heeft Wilders er al tegen geprotesteerd? Die heeft toch zo’n hekel aan dubbele nationaliteiten?

    • Frits Abrahams