Een vlinderdertiger met een plan

John Lennon zong het en de slimme hipsterkomedie Maggie’s Plan bezingt het: „Life is what happens to you when you’re busy making other plans.”

Maggie is een heldin van onze tijd, een New Yorkse millennial van de maakbaarheidsgeneratie. Ze gaat gekleed volgens de laatste ‘normcore’-antimode en heeft tegelijkertijd als zakelijk liaison tussen kunstenaars en de markt de meest concrete baan op een universiteit, waar vakken als ficto-kritische antropologie het curriculum bepalen.

En ze wil een baby. Maar wel op eigen voorwaarden. Dus met zelf uitgezochte spermadonor en verder geen verplichtingen. Zij wordt gespeeld door Greta Gerwig, die sinds Frances Ha een eigen genre heeft: uitgestelde coming-of-age van slungelachtige, impulsieve en schutterige vlinderdertigers.

Je zou de film van actrice, schrijfster en regisseuse Rebecca Miller zelf wel een voorbeeld van die ficto-kritische antropologie kunnen noemen; ze baseerde hem immers op verhalen van bevriende New Yorkse academici en Manhattanites. Als Woody Allen-achtige karakterstudie van Maggie, haar minnaar John (Ethan Hawke) en diens ex Georgette (Julianne Moore) zoomen we in op mensen die alles zo goed voor elkaar hebben dat ze totaal ontregeld raken als het leven even niet volgens plan verloopt. Maggie is zo iemand die altijd het beste met anderen voorheeft en daarom verslingerd raakt aan John, een gefrustreerde schrijver die zo lang bezig is zijn leven tot roman te verwerken dat hij in zijn eigen plotlijnen verstrikt raakt en met lede ogen moet aanzien hoe zijn veel succesvollere echtgenote inmiddels over hetzelfde onderwerp een bestseller schrijft.

Dat spel met feit en fictie – of met fictie over fictie (hier het cliché van een middelbare man die een begrijpende jongere versie van zijn vrouw vindt) – speelt de film zelf ook, en dat maakt hem behalve verrukkelijk vertrouwd ook zo verrassend. Vergeet niet dat Maggie een plan had.

    • Dana Linssen