Schone versie

Om half drie ’s nachts leest Alexander zijn zojuist geschreven wetenschappelijke artikel nog eens over op zijn laptop en ineens ziet hij zijn scherm heen en weer bewegen. Het hoort natuurlijk niet te bewegen, een computerscherm beweegt in principe niet, en daarom moet hij het zelf zijn die zijn hoofd schudt. Het eerste wat in hem opkomt is: Robbie.

Alles wat Alexander schrijft, schrijft hij eigenlijk om Robbie te laten zien op welke slimme gedachten hij nu weer is gekomen. Gejaagd kijkt Alexander in zijn mailbox bij ‘sent items’. En inderdaad, het blijkt dat hij vanmiddag zijn voorlopige versie niet als back-up naar zichzelf heeft gestuurd, maar per ongeluk naar Robbie. In het onaffe stuk zit nog een denkfout van het type dat je eerder bij een eerstejaars zou verwachten dan bij hem, een universitair docent.

Koortsachtig typt Alexander een nieuwe mail. Robbie, vergeet alsjeblieft de vorige versie. Die was nog niet goed, ik was moe toen ik net voor het eten mijn document opsloeg, ik had twee colleges en tussendoor nog vier afstudeerstudenten die zelf met geen enkel idee kwamen. Zulke dingen begrijpt Robbie wel, op zíjn universiteit zijn ze ook dom en lui. Alexander maakt er snel zes studenten van en klikt op send.

Daarna leest hij het artikel nog eens over. Hij is vooral blij met het laatste gedeelte, waar hij een heel originele en mooi geformuleerde aanbeveling doet. Tot zijn schrik vindt hij nog een spelfout in de op een na laatste alinea. Op de middelbare school was Robbie altijd beter in Engels dan hij, maar Alexander heeft de afgelopen jaren meer grote artikelen in het Engels gepubliceerd.

Hij stuurt Robbie opnieuw een email. Delete de vorige, deze versie is schoon, schrijft hij een tikje beschaamd. Groeten, Ariel. Hij refereert hier aan een pijnlijk voorval uit de vijfde klas van het gymnasium. Het was bij aardrijkskunde. Voor het bord hing een blinde kaart met de staten van Amerika. Een meisje moest ze opnoemen, maar ze ging meteen na Alaska al de fout in, en Alexander had daar keihard om gelachen, een onsympathiek klaterende lach, die als het ware buiten hem om leek te gaan. Toen riep de leraar hém naar voren. Hij wist alle staten tot aan Utah, maar in plaats van Colorado zei hij Ariel Color, hij weet nog steeds niet waarom, maar dat was wat hij zei. Het is wel duidelijk wie bij jullie thuis de was doet, zei de leraar toen iedereen uitgelachen was, en sindsdien ging Alexander als Ariel Color door het leven.

Hier op de universiteit weten ze dat gelukkig niet. Hier is hij een schone versie van zichzelf.

    • Franca Treur