Een totaal geflipte man, zwaaiend met een mes

Wie: Marcel (37)

Kwestie: zware mishandeling, bedreiging, poging tot doodslag

Waar: Rechtbank Den Haag

De officier noemt het een ‘stoplichtrelatie’ en de advocaat heeft het over ‘kat en hond’. De relatie tussen Marcel en zijn vriendin liep vorig jaar zó uit de hand, dat de politie er twee maal aan te pas moest komen. En toen de politie Marcel tenslotte wilde aanhouden omdat hij zijn vriendin de keel dicht had geknepen, stormde hij luid schreeuwend en kennelijk gewapend zijn woning uit.

Bij de achtervolging schoot de politie vijf keer op hem. Mis, overigens. En dat in een rustige, doorsnee woonwijk in Den Haag, met flats en nieuwbouw. Marcel werd tot staan gebracht met een politiehond die hem in zijn bovenbeen beet. Sindsdien zit hij voorarrest. De officier eist 15 maanden cel, waarvan vijf voorwaardelijk met een proeftijd van vijf jaar.

Over de heisa met de politie lopen de lezingen ver uiteen. Drie agenten eisen schadevergoeding, voor de schrik en de spanning. En: was dit rechtmatig vuurwapengebruik? De andere lezing is chaos en paniek, waarbij niet is gewaarschuwd, er niemand écht in gevaar was en de verdachte bovendien bekend was.

Eén van de agenten schrok zo van de „totaal geflipte” man die zwaaiend „met een mes” en schreeuwend het huis uit stormde, dat ze daarna zes weken arbeidsongeschikt was. Een andere agent, die naar eigen zeggen een halve meter voor Marcel uitvluchtte terwijl deze „stekende bewegingen” naar zijn nek maakte, sliep nog weken slecht en voelt zich sindsdien niet op z’n gemak met onbekenden om zich heen.

En waarmee was Marcel eigenlijk gewapend? De agenten zagen een groot vleesmes. De verdachte zegt echter een aanzetstaal te hebben gepakt, ter zelfverdediging, „als ze gingen knuppelen”. Dat is een rond stuk geruwd staal met handvat waarmee messen worden aangescherpt.

Marcel, een gedrongen man met gemillimeterd haar, was ooit slager, voordat hij in de haven ging werken. Bij z’n aanhouding had hij niks bij zich. In het water gegooid, verklaarde Marcel – maar gevonden is er niks, ook niet op zijn aanwijzing. Dus het blijft bij de verklaringen van de agenten zelf. Was bij hen geen sprake van het al dan niet bewust op elkaar afstemmen van hun waarnemingen? De advocaat vindt ook dat er maar half is gezocht naar het wapen.

Het geweld tegen de vriendin van Marcel is makkelijker bewijsbaar. Ze maakten regelmatig enorme ruzie over de bezoekrechten van Marcel voor hun zoontje. En over de vraag of ze nu wel of geen stel waren. Marcel vond van wel, „alleen slapen we niet bij elkaar”. Na de eerste aangifte kreeg Marcel een huisverbod van tien dagen; maar bij de anti-agressie cursus daarna bleef hij weg. Na de tweede keer constateerden de artsen een gekneusd strottenhoofd en een bezeerde stemband.

Toch heeft het stel nog contact; ze komt „vaak” bij hem in het Huis van Bewaring op bezoek – ook in de familiekamer. Ze zorgt voor telefoonkaarten, geld en eten. Marcel gebruikt pijnstillers voor rugklachten. In combinatie met alcohol zou hij snel agressief worden. Moet hij niet behandeld worden?

Zelf zegt hij gefrustreerd te zijn geweest, en depressief. In detentie heeft hij daaraan „leren werken” – hij kan er een certificaat voor laten zien.

De rechtbank Den Haag veroordeelt Marcel twee weken later tot maar liefst vier jaar, bijna vier maal zo veel als het OM eiste. De rechtbank weegt vooral de poging tot doodslag op de agent zwaar en vindt het „vooral zorgelijk” dat hij op de zitting geen verantwoordelijkheid nam. De verdachte moet één agent een schadevergoeding van 935 euro betalen. Dat er bij de aanhouding is geschoten zonder waarschuwing vindt de rechtbank niet zo erg.

    • Folkert Jensma