Doel

Op de eerste zomerse dag proefde je de berusting in de sportschool. Misschien dat het overtollig vet volgend jaar wel was verbrand zodat ze van zichzelf ook een keer naar het strand mochten. De juf had het over ‘nieuwe doelen stellen’, een voor leden gratis app waarmee je in de supermarkt producten op koolhydraten kon scannen zou kunnen helpen. Een jongen begon over magere kwark, hij was niet enthousiast.

Ik zou hem nooit met het product hebben geassocieerd als hij er zelf niet over was begonnen, maar als zijn lijf het resultaat was van het eten van magere kwark begreep ik zijn boosheid.

Ik wilde hier helemaal niet meer zijn. Ik was naar de sportschool gegaan om het stilzwijgend verlengde proefabonnement, dat dus een echt abonnement was geworden, stop te zetten. Ik was natuurlijk kansloos tegen de in dit soort gesprekken getrainde medewerkster die de handen in onschuld waste. Zij had de kleine lettertjes niet in die contractjes geschreven en zou zoiets ook nooit doen. Ik geloofde haar meteen. Ze was meer iemand van grote letters. En van uitroeptekens!!!

Wonderlijk hoe zij dit gesprek nog een positieve draai wist te geven. Ik kon natuurlijk boos blijven doen, maar ik kon ook van de nood een deugd maken. Me aansluiten bij het intakegesprek van weer een nieuwe groep gemotiveerde mensen. Dan zou ik aan de negatieve ervaring toch nog een positieve herinnering kunnen koppelen! Leuk om later te zeggen dat op 1 juni 2016 mijn nieuwe leven begon!

Eigenlijk zat ik hier vooral voor de andere mensen. Er waren er die de boeken van Fajah Lourens en Arie Boomsma hadden gekocht, maar daar moesten we ons maar niet teveel aan vastklampen zei de juf. Dat was meer iets voor op de koffietafel.

Als zijn lijf het resultaat was van het eten van magere kwark, begreep ik z’n boosheid

Ze zei dus niet ‘Fuck you, Arie Boomsma en Fajah Lourens’, maar had het over het stellen van reële doelen. Een reëel doel was: jezelf beter voelen door te bewegen. De groep zweeg.

Zo kende ik deze sportschool weer: als het pedaal eenmaal gevonden was werd er glimlachend en zonder mededogen op getrapt.

Mensen van wie ik me afvroeg of ze überhaupt normaal konden bewegen zeiden hardop over zichzelf dat ze er nooit atletisch uit zouden zien.

Daarna ging een deel van de groep het zelfbeeld eruit springen op muziek.

Over twee weken kwam nog maar de helft.

Het was allemaal zinloos, maar ze betaalden graag voor het idee dat ze er alles aan gedaan hadden. Dat is wat ze in sportscholen bedoelen met ‘een reëel doel’ stellen.