Brieven

En dan: wat is succes?

Slimme dorpsvrouwen verhuizen naar de stad (NRC 1 juni).

Uit een studie van de Universiteit van Amsterdam en het CBS blijkt dat plattelandsvrouwen die naar de Randstad trekken, 640 euro meer verdienen dan vrouwen die in een dorp blijven.

Dat is even schrikken, als dubbel universitair opgeleide veertigjarige vrouw, woonachtig op het Friese platteland loop ik maar even elke dertien jaar een ton mis!

Nee, had ik dat geweten, dan had ik gewoon na de geboorte van onze dochter vier hoog in Amsterdam moeten blijven wonen.

Dan had ik mooi iedere dag van mijn goede baan bij het ministerie van Binnenlandse Zaken in Den Haag kunnen rennen naar de crèche om op mijn ‘mamadag’ maar naar het Vondelpark te gaan. Zucht.

Zien onderzoekers dan niet dat er meer is dan een tonnetje meer of minder?

Dat het wonen op het platteland vaak ook goedkoper is, er veel meer ruimte is om te genieten van de groene omgeving, de rust en de eenvoud van het nog vertrouwd een tas aan de deur hangen voor de groenteboer?

Uit het feit dat het gaan wonen van meer vrouwen in de vier grote steden gezien wordt als ‘topografische teken van emancipatie’ blijkt wel dat de studie het begrip ‘succesvol’ puur fiscaal definieert.

En als er iets is dat ik als bewust deeltijdwerker wel heb geleerd als ik in mijn hangmat achter in de tuin lig de Friese weilanden overturend, is het wel dat succes niet daardoor bepaald wordt.

‘Succes hebben’ is voor mij voldoende tijd hebben om als de zon schijnt, de wolken mooi zijn, je je dochters zelf kunt zien skeeleren in het Friese land…

Embryowet

Geen ‘materiaal’ – leven

Het voorstel voor verruiming van de Embryowet gaat niet ver genoeg, menen Guido de Wert en anderen (31/5). Voor het gemak worden de groepen die een minderheidsstandpunt naar voren brengen, weggezet als mensen die de discussie vooral niet moeten gijzelen. Dit doet de kwaliteit van de discussie geen goed. Juist in debatten over gevoelige medisch-ethische kwesties zou het om de kwaliteit van argumenten moeten gaan, in plaats van meerderheid van stemmen. Het is een wetenschappelijk feit dat een embryo uniek, nieuw menselijk leven is met een geheel eigen DNA. Terecht behandelen we dit niet zomaar als ‘materiaal’ maar als ‘leven’. Dit vraagt om respect. Ieder mens moet beseffen dat er ergens een grens ligt en dat het loslaten en opnieuw leggen van een grens een goed debat vraagt. Dat veel mensen een onaangenaam gevoel hebben bij instrumenteel gebruik van embryo’s, dient door de voorstanders van de verruiming van de Embryowet serieuzer te worden genomen dan nu het geval is. Gevoelens kunnen er op duiden dat belangrijke morele uitgangspunten in het geding zijn. Is het begrip ‘mens’ bezig zich te versmallen? Dat degenen die aan het embryo nog een zekere waarde toekennen, zich steeds meer dienen te verantwoorden, is een signaal van een omslag.

Esmé Wiegman-van Meppelen Scheppink Directeur NPV-Zorg voor het leven

Correcties en aanvullingen

Geert ten Dam

In ‘Ik geef mijn 06-nummer aan iedereen’ (3/6, p.8) wordt CvB-voorzitter Geert ten Dam (UvA) aangehaald met de woorden dat ze een dag in de week college blijft geven. „Een dag in de week” heeft ze niet gezegd, wel dat ze college geeft.

    • Esmé Wiegman-Van Meppelen Scheppink
    • Ypie Boersma