Zonder Oranje, op een EK dat juist bijzonder is

Bijna zeven maanden nadat terroristen zich opbliezen aan de poorten van het Stade de France in Parijs, en in totaal in de Franse hoofdstad 130 mensen doodden, vindt in Frankrijk een groots sportfeest plaats, dat om veel reden bijzonder is.

Om te beginnen bijzonder omdat het natuurlijk gewoon niet hoort dat Nederland niet op dit feest is. Daardoor was er de voorbije weken voor het eerst in mensenheugenis in Nederlandse supermarkten, bedrijven en niet het minst in de media, geen sprake van Oranjegekte. Nederland leeft, in tegenstelling tot de zuiderburen die met bijna Nederlandse zelfverzekerdheid op een plek in de finale naar Frankrijk trekken, bijna gelaten naar het toernooi toe. Het doet pijn om enkel naar dit feest te mogen kijken en er niet zelf te zijn.

Het sportfeest is ook bijzonder omdat het toernooi plaats vindt in een land dat vorig jaar twee keer zo hard door terreur werd getroffen. De aanslagen van 7 januari tegen de redactie van Charlie Hebdo en van 13 november op verschillende plekken in de hoofdstad hebben Frankrijk in een nachtmerrie ondergedompeld waaruit het land nog niet helemaal is ontwaakt. Het land is naar zeggen van de president in oorlog met IS. De noodtoestand geldt nog. Negentigduizend beveiligers moeten helpen voorkomen dat er weer een aanslag plaatsvindt en zelfs de minister van Binnenlandse Zaken wees er terecht op dat ‘100 procent voorzorg niet leidt tot 0 procent risico’. Voeg aan die cocktail nog een flinke scheut sociale onrust toe en je weet dat het gastland niet onbezorgd naar de volgende weken toeleeft.

Het EK is om een derde reden bijzonder. Terwijl in Frankrijk 24 ploegen, waaronder Engeland, Wales en Noord-Ierland strijden om de Europese titel, stemmen de bewoners van het Verenigd Koninkrijk over een mogelijke uittreding uit de EU. Een vertrek uit de Unie zou natuurlijk geenszins betekenen dat de vier landen van het Verenigd Koninkrijk niet langer welkom zijn in de Europese competitie, maar het voetbalfeest zou op 23 juni wel eens minder leuk kunnen zijn in een Europa dat niet langer barsten en scheuren vertoont maar echt desintegreert. Toeval overigens: op 23 juni, na afloop van de voorrondes en voor het spelen van de eerste achtste finale van het EK, is er geen wedstrijd gepland. We kunnen ons met zijn allen concentreren op de uitslag van het Brexit-referendum.

Voetbal en maatschappij. Altijd zal er een band zijn tussen die twee. Dat blijkt ten overvloede uit verschillende verhalen in deze bijlage. Lees bijvoorbeeld wat de Franse gewezen voetballer en activist tegen het racisme Lilian Thuram zegt over de rol van de overwegend niet blanke ‘Bleus’ in de Franse samenleving. Hoe de Franse ploegen rekruteren in de zo ontvlambare banlieues. En hoe ook in Frankrijk een Chinees met raadselachtige motieven een club kocht.

En indien u echt nog zou twijfelen voor wie u straks moeten roepen geven we u redenen genoeg om te supporteren voor IJsland, Wales, Italië, Engeland of Duitsland. Of wordt het toch… België.

    • Peter Vandermeersch