Provence-uiterlijk

Bleke rosé is populair maar niet persé lekkerder, proeft Harold Hamersma.

Zo’n bleke rosé vind ik altijd lekker.” De laatste tijd hoor ik het vaak. Dat komt omdat zo’n beetje alle wijnmakers in de wereld hun rosé het Provence-uiterlijk hebben aangemeten. Waar tot voor kort rosé alleen lekker werd gevonden als deze frambozenrood stralend het glas uitspatte, is thans de bloedarmoede-look de nieuwe modekleur. Maar dat is niet meer dan make-up. Die kleur wordt bepaald door de blauwe druivenschillen langer (donkerder) of korter (lichter) te laten weken in het vers geperste sap. Het is echter een hardnekkig misverstand dat die tint iets zegt over de smaak. De trend werd een jaar of drie geleden zichtbaar, en bepaald niet vaag.

Ondertussen heb ik honderden pipsroze rosés geproefd van een kwaliteit waarvan ik zelf pips om de neus werd. Een parodie op Provence. In plaats van frêle rode vruchtjes, zachte zuren, lichter bitters en een zweempje van de onvermijdelijke herbes de Provence die een rosé zou moeten hebben, noteerde ik ‘aardbeien op sap, plakwater, zuurstokroze leggings met een chihuahua op schoot en gebotoxte framboos.’ En dat gebeurde regelmatig. Want in ieder wijnproducerend land wordt nu rosé gemaakt.

De oudste rechten zijn te vinden in het zuiden van Frankrijk. Al is dat slechts gedeeltelijk waar. Elders in het land zag ooit nog een blozend roze boreling het levenslicht, een bevalling overigens die gepaard ging met flink bloedverlies. Om juist sterk, geconcentreerd en donkergekleurd rood te krijgen, lieten producenten in de Bordeauxstreek hun wijn ‘bloeden’ (saigner). In de beginfase van het wijnmaakproces werd een deel van het jonge, licht getinte sap afgetapt en vervolgens gewoonlijk weggegooid. Tot er iemand eens een glas onderhield, de inhoud als fruitig, sappig en verfrissend bestempelde en deze besloot te bottelen: rosé de saignée was geboren.

En dat nu wordt dan weer vrolijk in de Provence gekopieerd. Maar dan wel met succes. Want rosé maken kunnen ze daar. En bij Château du Rouët in het bijzonder. Proef hun Belle Poule 2015. Maar wacht niet te lang met kopen. In de Verenigde Staten zijn de 63 miljoen rosédrinkers het goedkope, zoetige spul aan het verruilen voor de betere soorten. En daarvoor betalen ze graag meer, omgerekend gemiddeld zo’n 11,50 euro per fles.

    • Harold Hamersma