Stadsregie

Het promoten van de stad Arnhem is zinloos. Arnhem is gewoon een provinciestad met een veel te groot station en dat zal altijd zo blijven. Voor de meeste Arnhemmers is het glas altijd halfleeg en als het per ongeluk een keer halfvol is kieperen ze het meteen achterover en willen ze dat je zo snel mogelijk weer inschenkt.

Gratis.

Omdat ik er geboren en getogen ben, kon ik daar tot voor kort de humor nog wel van inzien, maar je zou ook kunnen zeggen dat Arnhem me misvormd heeft.

Deze week gingen bij mij de luiken open. Ik werd gebeld door iemand van het kersverse ‘team stadsregie Arnhem’ dat de opdracht had gekregen om de stad de fictieve toptien van Nederlandse binnensteden binnen te loodsen. Ze was de ‘kwartiermaker’ van het stel, uit alles bleek dat ze ontzettend veel zin had om aan een dood paard te gaan sjorren. ‘Jij komt niet uit Arnhem’, dacht ik toen ze het had over leuke dingen voor de mensen verzinnen, ‘ik spreek je over een half jaar nog wel als je op de grond ligt.’

Ik was ingehuurd om ze moed in te praten

Gisteren zag ik haar en haar collega ‘stadsmarketeers’ voor het eerst. Ze stonden voor een zaal mopperende winkeliers uit de binnenstad, mannen en vrouwen die de consument het liefste aan de haren hun nering intrekken om ’m eenmaal binnen helemaal uit te schelden omdat hij niet vaak genoeg komt en veel te weinig besteedt.

Ik was ingehuurd om ze moed in te praten, de vraag kwam op of ze ooit iets van me gelezen hadden. De humor kwam van een onderzoeker uit Duiven die een heel rapport had geschreven. Hij deed belangrijke aanbevelingen: groene planten (met een feestelijk rood lint erin) voor de winkels zetten, alle kauwgom van de straten schrapen, meer fietsenrekken en ‘welkom in Arnhem’-borden bij alle toegangswegen.

De winkeliers zaten erbij en hoorden het aan.

Na afloop rookte ik een sigaret met een van de stadsmarketeers die Arnhem op de kaart ging zetten. Hij kwam uit Delft en zei twee dingen die ik grappig vond: dat hij dacht dat het, gezien alle blije gezichten, een leuke aftrap van het team stadsregie was geweest en ook dat je citymarketing nooit aan de inwoners van een gebied moest overlaten. Dat je ze in deze stad maar beter helemaal niet kon blootstellen aan citymarketing wist hij nog niet. Over een jaar wist niemand hier meer wie hij was, andersom zou hij de stad nooit meer kunnen vergeten. Dat doet Arnhem met mensen.