Recensie

Wat moet Carrie Bradshaw in Rome?

Of ze nou wil of niet, sinds Sex and the City is actrice Sarah Jessica Parker in alles wat ze doet, of het nou in het echte leven of in films of tv-series is, een afschaduwing van Carrie Bradshaw.

Duikt ze op in de HBO-serie Divorce, dan is het: „Oh, Carrie gaat scheiden.” Legt ze het in een romantische komedie aan met Hugh Grant of Pierce Brosnan, dan moet haar nieuwe love interest zich – in ieder geval in de ogen van de toeschouwer – spiegelen aan Mr. Big.

In All Roads Lead to Rome (het Amerikaanse debuut van de Zweedse regisseuse Ella Lemhagen, vooral bekend van haar verfilmingen van de kinderboeken over het jongetje Tsatsiki) is het al niet anders. Parker speelt de gescheiden Maggie, die om haar dochter uit de handen van haar jeugddelinquente vriendje te houden naar Italië vertrekt. Daar ontmoet ze haar eigen jeugdliefde Luca weer (gespeeld door acteur Raoul Bova, die ook al een softe latin lover was in Under the Tuscan Sun) en is ze zo druk bezig met koket en aanminnig kijken, dat ze vergeet op te merken dat deze man al lang heel erg beschikbaar is. En nee, zijn dochter is niet zijn jongere minnares, maar Maggie is zo’n ongeïnspireerd romkompersonage dat ergens uit een magazijn is getrokken, dus vergeet ze zelf te denken.

Ondertussen is de moeder van Luca (Claudia Cardinale, die toch nog regelmatig in deze of gene film opduikt, in een volkomen verstarde rol alsof ze geen regel tekst meer kon onthouden) met haar dochter naar Rome. En zij er dus achteraan met Luca.

Film onderschat publiek. Om een gratis man voor Sarah Jessica Parker kan het niet te doen zijn geweest.

    • Dana Linssen