Ouderseks

Nu ik de leeftijd heb bereikt waarop je wekelijks op een vrijgezellenfeest zit, ben ik gerechtigd om hierover uitspraken te doen.

ellendeckwitz0
Het meest shockerende vind ik dat het op zulke feesten helemaal niet over de bruid(egom) gaat, maar al-tijd over de ouders.

„Ik ben dol op mijn ouwelui,” zei Anne terwijl ze een dot slagroom op haar cake smeet, „maar ik heb ze echt tienduizend keer betrapt.” Zo ontstond er een gesprek over ongevraagde voorvaderlijke naaktheid. Bertram: „Ik vermeed na elf uur ’s avonds de woonkamer, omdat ik er echt geen zin meer in had om getuige te zijn van ouderlijk gebats.” Jeroen: „Ik heb ze weleens in mijn bed gesnapt.”

Ik heb zelf mijn ouders meermaals net niet betrapt (ze maken nogal lawaai). Misschien dat ik het daarom niet erg vond wanneer ze bezig waren met de horizontale lambada: ik zag het als een teken van echtelijke genegenheid. Het enige waar ik me zorgen over maakte was dat ze het wel veilig deden, ik had echt geen zin in nóg een broertje.

Mijn vader verslikte zich in zijn eikeltjeskoffie

De rest van mijn vrienden ging vrolijk door met het delen van lief en vooral leed. Het ene verhaal was nog meelijkwekkender dan dat van de ander. Ouders die tijdens een logeerfeestje naakt en giechelend uit de badkamer tevoorschijn kwamen. Kampeertrauma’s waarbij de gezinshoofden ’s nachts even lekker genitaal carnaval gingen vieren in de cabine naast die van de kinderen, ‘met het licht aan!’ snikte Lisa.

Op een gegeven moment had bijna iedereen zijn verhaal gedaan. De enige die nog niets had gezegd was Harmen.

„Nou,” zei hij toen we hem ernaar vroegen, „ook mijn ouders hingen vroeger regelmatig ongegeneerd de flappen buiten. We werden er wanhopig van. Tot we op een zekere zondagochtend ontbeten en mijn broer, uit oprechte nieuwsgierigheid (en okay, ook wegens een werkstuk biologie waar hij te laat aan begonnen was), aan mijn moeder vroeg hoe oud zij was toen ze met masturbatie begon. Mijn moeder werd nucleair rood, mijn vader verslikte zich in zijn eikeltjeskoffie. Wat bleek: mijn ouders wilden het wel voor de neus van hun kinderen doen, maar erover praten: ho maar. Geen woorden, maar daden, dat soort acties. Sindsdien was het makkelijk. Als ze ook maar even klef werden, gingen mijn broer en ik tegen elkaar opbieden: wie zich die week het vaakst had afgetrokken, waar we de kwakjes hadden gelaten, aan welke nieuwslezeres we dachten toen we het deden. Het was alsof de geslachtsdrift van onze ouders op zo’n moment een infarct kreeg. We hebben ze onze hele jeugd niet meer betrapt. En het enige dat we ervoor moesten doen: er gewoon over praten.” Wij konden de rest van de dag niet ophouden met applaudisseren.

    • Ellen Deckwitz