Recensie

Adele is intiem met 17.000 man

Zelfs in een enorme zaal weet Adele een initieme sfeer te scheppen. Haar stem, dictie en frasering zijn een wonder. Maar haar soul werd soms te pop.

Adele, woensdagavond in de Ziggo Dome, Amsterdam. Foto Michel Porro/Getty Images

‘Hello!” Geconcentreerd en glashelder begon Adele woensdag aan de eerste van vier uitverkochte concerten in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het 41ste optreden in de Adele Live 2016 Tour opende met het eerste nummer van haar derde album 25, dat met 19 miljoen verkochte exemplaren geen introductie behoefde. De 28-jarige Adele Adkins droeg een hevig blinkende glitterjurk en kwam op een hydraulisch podium omhoog, nadat ze onopgemerkt in een dichte koffer de zaal in gerold was. Midden tussen de 17.000 man publiek creëerde ze gelijk intimiteit op het middenpodium.

Hometown Glory (met foto’s van de Amsterdamse grachten) en One and Only voerden terug tot 2008, toen ze veel nerveuzer dan nu debuteerde. Haar stem is nog altijd een wonder van dictie en frasering, maar haar emotie projecteert ze nu met veel grotere halen op haar teksten over hartzeer en liefdesgeluk. Orkest en achtergrondzangers verschenen pas na geruime tijd in beeld: hier was duidelijk sprake van een onewoman show.

Vooraf werd tot 800 euro betaald voor kaartjes die een fractie daarvan kostten toen ze in december vorig jaar in 22 minuten uitverkocht waren en er twee concerten bijgeboekt konden worden. „Amsterdam is mijn tweede thuis”, sprak Adele in haar gezellig Zuid-Londense accent over de stad waar ze een dag eerder uit fietsten ging en stroopwafels at. „Als ik veel praat krijg je een langere show", leidde ze Skyfall in met een monoloog over haar liefde voor James Bondfilms. „Eindelijk een lied dat niet over mezelf en mijn mislukte liefdes gaat.”

Niet waar trouwens: op eerdere avonden van haar 105 optredens lange tour praatte ze minder en zong ze tot drie liedjes meer dan in Amsterdam. Ze heeft nou eenmaal veel met Holland en dat moesten we weten, inclusief haar excuses voor het feit dat ze jarenlang heeft gedacht dat het ‘streepwafels’ waren.

A Million Years Ago en Send My Love (To My New Lover) in kleine bezetting brachten rust op een avond die snoeihard en bombastisch kon zijn. Adele voelt zich duidelijk comfortabel bij het grote scherm waarop ze een conversatie met het publiek aan gaat en soms meer praat dan de liedjes lang zijn. De twee schattige meisjes die ze op het podium haalde leverden een hilarisch moment op toen het de dochters van haar eigen celliste bleken te zijn. „Meid,” seinde ze naar de orkestbak, „ik wist niet dat je nóg een kind had gekregen!”

Als geen andere popzangeres kan Adele grote gevoelens vertolken en haar publiek de indruk geven dat ze een een-tweetje met ieder van hen aangaat. Jammer dat ze daarbij zo veel moest kletsen, want het nam telkens de vaart uit de show die op alle andere punten uiterst professioneel en visueel overweldigend was. Telefoonlichtjes bij Bob Dylans Make You Feel My Love en de hologramachtige projecties op het middenpodium bij Chasing Pavements en Someone Like You maakten het af.

Met de kermiswals The Sweetest Emotion en een iets te makkelijke weggelachen valse noot in When We Were Young zaten er ook lelijke momenten bij. Rolling In The Deep is een prachtige, moderne soulklassieker, maar zo robuust als die hier gespeeld werd haalde het alle funk eruit en bleef alleen het harde geraamte van een popsong over.

Adele heeft de schaalvergroting van haar show als een geharde professional naar haar hand gezet. Daarbij heeft ze iets van haar soul moeten inleveren. In de stromende regen zong ze Set Fire To The Rain. Een fantastisch showeffect dat zo echt was als de emotie die ze met veel stemverheffing moest veinzen om boven de foeilelijke synthesizer uit te komen.

    • Jan Vollaard