Verkrachter zonder geheugen

Soms lijkt het alsof er in Nederland alleen nog maar romantische komedies worden gemaakt, een gezapig genre dat in Amerika al lang over zijn houdbaarheidsdatum heen is. Alleen al daarom is Of ik gek ben toe te juichen. Het regiedebuut van acteur Frank Lammers is allesbehalve braaf en conventioneel. Die eigengereidheid zit de film soms in de weg en zorgde ervoor dat de beoogde distributeur afhaakte. Te lastig voor de commerciële bioscoop, iets te vlot voor de filmhuizen: Of ik gek ben valt tussen wal en schip.

De verfilming van Michiel Stroinks debuutroman uit 2012 is een initiatief van Mike Weerts, die zelf de hoofdrol op zich neemt. Hij speelt Benjamin, een zelfingenomen kunstenaar die er met zijn vrienden een hedonistische levensstijl op nahoudt met veel drank, pillen, poeders en mooie jongedames. Tijdens een van die uitspattingen heeft hij een meisje verkracht en een ander flink mishandeld. Zelf herinnert zich vooral zijn roes.

De handeling speelt zich grotendeels af in tbs-kliniek De Regenboog, waar veel kleurrijke figuren rondlopen. Herre (Cees Geel) vindt alles ‘verskrikkelijk’, Hakim (Maarten Heijmans) ziet in alle vrouwen een hoer en knuffelbeer Flip (Dennis Grotenhuis) tafeltennist het liefst. Zij zitten dicht tegen karikaturen aan, maar blijven geloofwaardig. Dit kun je minder zeggen van Monic Hendrickx’ rol als kunstliefhebbende directrice, een over the top-vertolking die nogal uit de toon valt.

Zo is er wel meer aan te merken, maar door zijn meeslepende energie, prettige eigenzinnigheid en dynamische schets van een door narcisme gedreven kunstenaarswereld is het toch een bovengemiddeld debuut. Of ik gek ben is een gelukkig samenkomen van veel talent: van Kytemans geïmproviseerde muziek en sterk bezette bijrollen tot de cameravoering. Waarbij vooral de uitbundige, psychedelische vormgeving van Benjamins flashbacks naar zijn misdaad ervoor zorgt dat er, los van het verhaal, ook filmisch veel genoegen te beleven is aan Lammers’ eersteling.

    • André Waardenburg