Een echte rebel eet vlees

Soms zijn alle tekenen helder. De bakfietsvader die oversteekt, het ene kind in de bak, het andere op een eigen fiets daarnaast, die de wachtende auto, neus op het zebrapad, met een handgebaar tot kalmte maant. De caissière die de bankpas uit mijn hand grist en hem zelf in de kaartlezer steekt.

Andere tekenen zijn minder duidelijk. Als ik mijn auto keer op de weg – verkeerd gereden – toetert een passerende automobilist van honderd meter ver luidkeels, alsof ik hem tot een noodstop heb gedwongen.

En weer andere tekenen zijn in deze kleine Duitse stad in Nedersaksen ineens onleesbaar. Een jongen en een meisje passeren. Allebei in zwarte T-shirts en hun spillebenen in zwarte shorts. De jongen heeft zijn blonde haar in vlechten van zijn hoofd hangen, kloeke legerkistjes aan zijn voeten en een piercing midden in zijn gezicht. Zij, een kop kleiner, zwarte haren. Boven haar zwarte topje is op haar schouders het begin van een indrukwekkend grote tatoeage zichtbaar: het gevest van een blauw zwaard, waarvan de punt moet eindigen in de buurt van haar billen.

Ik lees hen als: politiek links, cultureel alternatief.

Ze lopen langs een reclamezuil met daarop een poster van McDonald’s met foto’s van de Big Mac, de McRib en de McChicken Classic: ‘Wähle 2 aus 5 Klassikern für nur 5,-’ Hij laat even haar hand los en grist een papier van de zuil dat over de afbeelding van de Big Mac was getapet. Hij verfrommelt het zonder een woord te lezen en gooit de prop in een prullenbak.

Elk jaar eten Duitsers een paar honderd gram vlees minder

Was het een demonstratieaankondiging van Pegida? Een oproep van Alternative für Deutschland?

Ik pluk het pamflet uit de prullenbak. ‘STOP – FLEISCH IS(S)T LEBEN’, staat er in stencilletters op. Het is een emotionele oproep van de Junior Tierschutz Verein tegen de bio-industrie: „Sieh in ihre Augen – sieh wie sie weinen.

Daar sta ik met mijn vooringenomenheid. En er kleven meer resten van bruin plakband op de billboards van McDonald’s – kennelijk waren die al eerder van de zuil gescheurd.

Elk jaar eten Duitsers een paar honderd gram vlees minder, volgens het Bundesverband der Deutschen Fleischwarenindustrie. In 2007 nog 31 kilo per hoofd van de bevolking, vorig jaar 29. Als redenen worden genoemd: angst voor ziekten, zorg voor de planeet, medelijden met slachtvee.

Is vlees weigeren al zo mainstream geworden dat de ware rebel weer carnivoor is? Of werkt de jongen soms bij McDonald’s? Maar bij het filiaal Am Sande werken „alleen jongens met kort haar”, zegt de baliemedewerker.

En ik vraag me af hoe in hemelsnaam degene eruit kan zien die de antivleesposter heeft opgeplakt.