Recensie

Wagner op enkel piano is bedachtzaam

Bedwelmde orkestkleuren, extatische zangers, het zijn belangrijke ingrediënten die Wagners opera's eeuwigdurende populariteit schenken. In het tijdperk ver vóór Spotify leken pianotranscripties vooral van nut om in de huiskamer van Wagners werken na te kunnen genieten. Toch hebben de bewerkingen van onder meer Liszt en Louis Brassin (1840-1884) wel degelijk ook een artistieke meerwaarde, zoals Camiel Boomsma aantoont. Het lijnenspel is zonder afleiding van de zangteksten des te helderder te volgen. En de stiltes worden in het voorspel van Parsifal door de relatief korte pianoaanslag veel langer, wat de muziek een nog meditatievere uitwerking geeft. Sowieso lijkt Boomsma van nature bedachtzaam. Dat geeft de gepassioneerde passages uit ‘Götterdämmerung’ een zekere onderkoelde ondertoon, hoezeer de vele arpeggio's en trillers ook een kolkend orkestraal timbre imiteren.