Kroeswiek

De klok heeft weer middernacht geslagen, u luistert naar Meniscus & Co, de onvolprezen sportrubriek van uw zendpiraat. Te gast in onze studio op het platteland is niemand minder dan Vincenzo Nibali, eindwinnaar van de jongste Ronde van Italië. Welkom Vincenzo, wat kan ik inschenken?

Doe mij maar een echte Italiaanse espresso, ik ben kapot.

Is een bakje Hollandse Senseo ook goed?

Senseo? Wat is dat?

Het is bijna-espresso. Maar luister, Vincenzo, een discussie over koffie wil ik hier niet voeren. Een tompouce bij de Senseo?

Wat is een tompouce?

O, dat is een soort van puddinggebakje met een geglazuurde roze bovenkant. Bij de supermarktketen Jumbo liggen ze vandaag in het schap voor €0,99 voor vier stuks in plaats van voor €2,99.

Ik snap het al. De sponsor van Kroeswiek had groot ingekocht toen hij de Giro niet meer kon verliezen. En nu komen ze er niet meer van die puddinggebakjes af. Weet je wat, ik probeer zo’n ding. Uit respect voor Kroeswiek.

Kruijswijk is het, niet Kroeswiek.

Ik houd meer van Kroeswiek. Die heb ik namelijk een peertje gestoofd.

Vooruit dan maar: Kroeswiek. To the point nu: had je zonder de ongelukkige val van Kroeswiek de Giro gewonnen?

Het mooie is dat ik willens en wetens de val heb veroorzaakt. Kroeswiek zat tot mijn grote verassing op de limiet vrijdag, tijdens de laatste kilometers van de Colle dell’Agnello. Ik ook, maar zonder zuurstof daal ik nog altijd sneller. Ik heb hem verleid tot de val.

Zaterdag moest je altijd nog afrekenen met de Colombiaan Chaves.

Chaves was een eitje. Wat Chaves geheim probeerde te houden stond allang in de krant: een luchtwegprobleem.

Vincenzo, de Italiaanse pers zat je op de huid toen je de Giro aan het verliezen was. Heel felle kritiek leverde oud-professional Paolo Bettini in een column in La Gazetta dello Sport. Hij kon niet begrijpen dat je afgelopen winter ineens besloot de lengte van je pedaalarmen te veranderen van 172,5 millimeter naar 175. „Iedereen weet dat verandering van cranck-lengte een verandering van pedaaltoets teweegbrengt, ook al gaat het maar om tweeënhalve millimeter”, zo kreet Bettini wanhopig.

Inderdaad was de Italiaanse pers niet mild voor me. Maar wat meer had ik te bieden dan een achterstand van dik vier minuten op Kroeswiek. Mijn darmstelsel verkeerde een week voor het einde ook niet in optimale staat hoewel ik het geheim probeerde te houden. Dit was werkelijk de Giro van de kneuzen.

Terug naar de kritiek van Bettini, graag. Uit betrouwbare bron verneemt Meniscus & Co dat je een paar dagen voor het einde qua cranck-lengte terug switchte van 175 naar 172,5. Maakten de tweeënhalve millimeter minder echt zoveel meer uit.

Tweeënhalve millimeter is ongeveer de afstand van de aarde tot de maan.