Sporters in tranen

Niemand kan tijdens een wedstrijd in de hersenpan van sporters kijken. We moeten gissen naar hun bedoelingen. Waar zijn ze mee in de weer? Met tactiek, revanche, doodsangst, liefde?

Ik bracht het weekend door in Turijn – de Giro iedere namiddag in het vizier – en keek ’s avonds sport op televisie en laptop.

next Wilfried, de Jong 016

Wat opviel: er werd veel gehuild in Europa.

Huilen in de sport kan op allerlei momenten. Je kunt huilen van verdriet, van geluk. Janken van de pijn, uit onmacht. Je kunt ook doen alsof je geëmotioneerd bent, het zogenaamde ‘smuilen’.

Bij wielrennen ligt het drama er vaak dik bovenop. Maar niet elk drama zorgt voor tranen. De val van Kruijswijk – de kersverse opvolger van de duik van Wim van Est in het ravijn – zorgde voor een moment van grote schrik. Een open mond. Een uitroep. Maar huilen, nee.

Vincenzo Nibali sloeg na zijn wervelende etappewinst op zaterdag de handen voor zijn gezicht. Na de finish bedankte hij zijn ploegmaten voor het goede tactische spel. Pas toen Nibali de ouders van zijn rivaal Chaves zag, sloeg de vonk over. De Colombiaanse papa en mama waren overgekomen omdat hun jonge zoon in het roze reed. Maar net nu zij er waren, verloor hij de leiderstrui. Onhandig stonden ze aan de finish.

Colombianen op een berg in Italië: lost in translation.

Nibali zag de oudjes staan, draaide een halve slag en omhelsde ze. Toegegeven, ik moest even slikken.

Bertens rilde, trilde en viel snikkend voorover. Ik kon niet anders dan meehuilen

’s Avonds keek ik op mijn hotelkamer naar de finale van de Champions League. Mannetjes tegen mannetjes. Real-verdediger Pepe spande de kroon met zijn toneelspel. Een aai over zijn wang speelde hij uit als een kaakslag. Ik zag een jankhoofd dat gluurde of de scheidsrechter erin trapte.

Yannick Carrasco scoorde de gelijkmaker voor Atlético Madrid. Hij holde naar de lange zijde van stadion San Siro. Op rij 1 stond zijn vriendin, de Belgische Noémie Happart.

Haar belangrijkste tweet: ‘I’m a happy person who hides a thousand feelings behind the happiest smile’.

Zo’n glimlach wil je belonen en dat deed haar vriend Yannick, met een vurige tongzoen.

Een emotioneel moment? Nee. Huilen? Nee. Een verbaasd lachje? Nou, vooruit.

Tijdens de voetbalwedstrijd keek ik even op mijn laptop. Ik vond een filmpje van tennisster Kiki Bertens. Ze had na een uitputtingsslag op Roland Garros de laatste zestien bereikt. Knap, ze kwam uit een diep geestelijk en lichamelijk dal.

Bertens stond nog op de baan. „Verrot” was ze, na de zware partij. „Ik weet niet wat voor emoties er door me heengaan, maar ik ben superblij.”

Ze rilde, trilde en viel snikkend voorover. Ik kon niet anders dan mee huilen. Best lekker. Dat doen echte sporttranen met een volwassen man.