Serene eredienst voor overzichtelijk popprotest

Tsja, ‘Immigration Man’.

Graham Nash schreef het in 1972, boos omdat zijn Canadese vriend Neil Young de VS niet in mocht. Hij zingt het nog steeds, zonder iets te zeggen over de immigratiecrisis van nu. Voorgoed klinken zijn zachtmoedige protestsongs tegen hete hangijzers van weleer.

Graham Nash (74) is een dierbaar relikwie uit de hippietijd, die zich bij ‘Our House’ telkens wil indenken hoe het was toen Joni Mitchell een bos bloemen schikte in de vaas die ze kocht, vandaag. Het valt niet mee, zei hij, om je 24 keer per avond te bedenken hoe het was om zo’n song te schrijven.

Daarom hield Nash een plaspauze en verdeelde hij nummers van The Hollies, Crosby Stills & Nash en solo over een serene avond met wegsukkelmomenten.

Zingend als een grijze engel op blote voeten naast de virtuoze gitarist Shane Fontayne, bracht hij zijn ode aan de vergankelijkheid. Bij ‘Teach Your Children’ veinsde hij een „acid flashback” door per ongeluk ‘O Sole Mio’ in te zetten. Gelukkig, Graham Nash heeft humor bij zijn eredienst voor de tijd dat popprotest nog overzichtelijk was.