Ze was bang in het donker en raakte hopeloos verdwaald

Arjen van Veelen schrijft wekelijks over een nieuwsfoto. Vandaag: over de vermist geraakte Geraldine Largay (66)

Dit is de laatste foto van de Amerikaanse Geraldine Largay (66). De gepensioneerde luchtmachtverpleegster had de begeerte opgevat de Appalachian Trail uit te lopen. Dat is een beroemd wandelpad in de VS van 3.500 kilometer lang. Een ferme wandeling voor gewone mensen, noem het een horizontale Himalaya. Het pad is gemarkeerd met witte likjes verf op de bomen, net als bij Natuurmonumenten.

Het is half zeven ’s ochtends, vlak voor vertrek. Een medewandelaar heeft de foto gemaakt, omdat ze zo aanstekelijk lachte, aldus The New York Times. Largay heeft er hier al ruim 1.500 kilometer op zitten. Ze heeft fanatieke avondvierdaagsekuiten. Ze draagt opgetrokken sokken die er zin in hebben. Vooruit met flinke pas!

Een oranje alarmfluitje bungelt aan haar rugtas, puur voor het geval dat.

Een paar uur na de foto is ze verdwaald. Twee jaar later was ze nog steeds vermist. De wildste verhalen gonsden, totdat oktober vorig jaar haar stoffelijk overschot werd gevonden, op 10 minuten lopen van een paadje naar de bewoonde wereld.

Wat er gebeurd was bleek in detail uit het onderzoeksrapport over haar dood dat vorige week verscheen, het telde 1.579 pagina’s. The Boston Globe berichtte dat ze nog bijna een maand heeft geleefd sinds haar verdwalen. Dat stond in een dagboek dat ze bijhield. Ze had ook sms-jes gestuurd aan haar man, die echter nooit aankwamen. Die berichtjes lezen als een beknopt Blair Witch Project (de film over verdwalen in een spookbos): „Beetje in de problemen. Ben van pad af gegaan om naar wc te gaan. Nu verdwaald”, aldus een van de eersten. „Verdwaald sinds gisteren. Ben drie of vier mijl van het pad af. Bel de politie en vraag ze wat te doen alsjeblieft.”

‘Lees dit alsjeblieft’

Ze was 42 jaar met George getrouwd. Hij volgde zijn vrouw met een auto. Hij was degene die alarm sloeg toen ze niet op het afgesproken punt aankwam. Aan hem schreef ze nog met de hand laatste berichtjes. ‘George lees dit alsjeblieft. XOXO’. Op een andere notitie: „Als je mijn lichaam vindt, bel dan alsjeblieft mijn man George en mijn dochter Kerry. Ze zouden graag willen weten dat ik dood ben en dat mijn lichaam is gevonden, hoeveel jaar dat ook mag duren.”

Haar lichaam werd aangetroffen in de slaapzak. Ze had een bed gemaakt van stammen en takjes, haar bezittingen netjes in waterdicht afsluitbare plastic zakken, aldus The Boston Globe.

Er was naar haar gezocht met helikopters en speurhonden. Sommige zoekexpedities moeten haar op honderd meter hebben misgelopen.

Is Geraldine omgekomen door antieke preutsheid? Wilde ze het bos netjes houden?

Op discussiefora praten zelfbenoemde survival-experts nu over wat ze verkeerd deed. Ze had haar tent op een open plek moeten zetten, zodat helikopters haar konden zien. Ze had moeten weten hoe een kompas te gebruiken. Enzovoorts. Makkelijk praten.

Nu zijn er inderdaad aanwijzingen dat Geraldine niet altijd wijs handelde. Ze liep aanvankelijk samen met een vriendin. Die moest haar wandeltocht staken, vanwege familieomstandigheden. Die vriendin zei later dat Geraldine geen goed oriëntatiegevoel had. Een bang was in het donker. En om alleen te zijn. Als je daar wat van zei, schoot ze nerveus in de verdediging.

Geraldine leek iemand die bij het verlaten van een winkel de verkeerde kant op loopt en uit pure koppigheid blijft doorlopen. Misschien was haar fout dat ze iets wilde bewijzen, maar dat kun je geen blunder noemen. Het ergste dat kon gebeuren leek een tekenbeet.

Het ging mis, bleek uit dat berichtje aan haar man, toen ze naar de wc moest. Ze was alleen in een dichtbegroeid woud. Toch verliet ze het pad. Hoe ver liep ze? Honderd meter? Is ze omgekomen door antieke preutsheid? Wilde ze het bos netjes houden?

Een pikdonkere slaapkamer

Maar dit was zo’n bos waar alles na drie stappen op elkaar lijkt. Waar je vlug verdwaalt, als een logerend kind in een pikdonkere, vreemde slaapkamer.

Eerst het klateren, de goddelijke opluchting van de lege blaas. Vervolgens de milde paniek. Waar kwam ik vandaan? De groene soep begint te kolken.

Ze is een modern Roodkapje, met de leeftijd van grootmoeder. Maar wie is in deze versie de wolf?

Dit Roodkapje had weinig fout gedaan. Ze had zelfs een cursus gevolgd voor deze wandeltocht. Haar uitrusting was piekfijn. Misschien is de praktische les: ga nooit naar de wc zonder je route te markeren. En vertrouw je brein nooit als je hoognodig moet. Maar verder? Dit had iedere wandelaar kunnen overkomen. Dat is de les, dat er geen wolf nodig is voor je ondergang. Zelfs wie gebaande paden volgt, kan hopeloos verdwalen.

Dat ze nog bijna een maand in leven wist te blijven is een grote prestatie. Ik blijf maar denken over dat oranje fluitje, of ze daar op geblazen heeft, steeds desperater, zwakker – steeds zwakker, maar toch koppig nog.