Een visuele spanningsboog ondersteunt de muziek

De Doelen-bühne zag er prachtig uit: de orkeststoeltjes met kleurige lappen behangen, een moderne kroonluchter boven de bok. Terwijl Ralph van Raat de breekbare pianosolo In a landscape van John Cage uitvoerde schreed een groepje orkestleden statig over het schemerige podium. Ze stonden, staarden, verzamelden de lappen.

Dit laat-op-de-vrijdagavondconcert werd ‘geregisseerd’ door Sjaron Minailo. Opkomst en overgangen hadden een vloeiend, ononderbroken verloop, en al werkte niet alles even sterk: uit het traditionele klapformat breken is een goed idee.

Acterende musici en sterke beeldprikkels kunnen de muziek evenwel ook versluieren – Van Raats spel verdween soms achter de handelingen op de krakende planken. Maar er ontstond wel een visuele spanningsboog die het originele programma ondersteunde. Dat ging naadloos over in de caleidoscopische collagemuziek Central Park in the dark van Charles Ives.

Het opvouwen van al die fleurige doeken bleek de voorbereiding op een vlaggenspel rond het sluitstuk, K.A. Hartmanns intense Symfonie nr.1 ‘Versuch eines Requiems’, een aangrijpend protest tegen het nazisme. Op een billboard boven het orkest zorgde een schilder in overall voor nog een commentaarlaag, met onder meer een huilend, monddood portret van Darwin.