Advies

Illustratie Olivia Ettema

Arie staat te dralen bij de pakken in de hoop dat iemand hem komt helpen. Hij voelt zich smoezelig in zijn afgedragen colbert. „Op de naden komt de voering er doorheen”, zei Janneke gisteren nog. Daarna wees ze met haar vinger naar een cup-a-soupvlek. „Een slonzer verslonst meer dan een pronkster verpronkt.” Dat had ze van haar moeder geleerd, het gold voor mannen ook.

Arie hoopte dat ze hem mee naar een winkel zou sleuren, maar dat doet ze niet, uit principe, ze is al genoeg tijd kwijt aan het opdoffen van zichzelf. Wel complimenteert ze waar hij bij is andere mannen met hun kleren. Ze heeft dat al een aantal keer gedaan bij Floris, een oude vriend uit zijn vroegere jaarclub, naast wie hij zich ineens een vieze ouwe kerel had gevoeld. Toevallig zijn het ook Floris en zijn vrouw met wie ze vanavond uit eten gaan.

Ze zien elkaar een paar keer per jaar, meestal met aanhang erbij. De vrouw van Floris is een beetje muizig, daarover zijn Janneke en hij het eens, maar het is wel de dochter van een energiegigant, en Janneke is alleen maar muizig.

Als hij wilde zou Arie een statement kunnen maken met zijn vieze jasjes. Hij zou een journalist-achtig type kunnen zijn, die het niets kan schelen wat hij draagt, maar iedereen weet dat het niet waar is. Hij is geen man van statements, hij is een man die niet weet wat goed voor hem is. Van adviezen raakt hij in de war, maar zonder kan hij ook niet.

Toen hij klein was leerde zijn vader hem stuivers op te rapen van de stoep. „Als je het kleine niet eert”, zei hij, „dan ben je het grote niet weerd”. Dus raapte Arie de stuivers op, tot Floris er een keer een vond en die met een uitgestreken gezicht aan hém had gegeven.

Arie kende Floris nog uit Brabant. In de grote vakantie had hij naast Floris’ vader in de fabriek gewerkt. De jongens gingen naar dezelfde studentenvereniging, en samen kochten ze een pak voor hun eerste chique feest. Een gedenkwaardig moment. Eén kostuum was twaalf keer zo duur als wat ze hadden begroot. Het was een prachtig Italiaans pak dat op het lichaam werd afgemaakt.

De verkoper, een man van hun vaders leeftijd, had naar hen tweeën gekeken. „Als jullie nu deze pakken niet kopen, zullen jullie nooit in dit soort pakken lopen”, had hij gezegd. Arie had hem in zijn gezicht uitgelachen. Dat soort wijsheden slikte hij niet meer. Floris wel, die had het op afbetaling gekocht.