Ondertussen in Turijn

Een uur voor de start in Pinerolo kwam Steven Kruijswijk op sportschoenen even uit de bus om zijn vrouw en kind een zoen te geven. De Italianen klapten alleen al bij het zien van de roze trui.

wilfrieddejong0
Kruijswijk ging weer naar binnen.

In de Italiaanse sportkrant stond een verhaal met campionissimo Felice Gimondi. Hij genoot van de Giro en vond Kruijswijk ‘un duro’, een harde.

De allerhoogste baas van de politie kwam aan bij de bus. Hij droeg een streng uniform waar Mussolini zeer content mee was geweest. In een papieren zakje had hij een imitatie-roze trui. Of Kroeiswieke er een handtekening op wilde zetten: voor Andrea. De capo di tutti capi bleef een kwartier wachten en liep als een kleine jongen met zijn trofee terug naar het hoofdplein.

De fiets van Kruijswijk stond klaar achter een afzetlint. Geen roze accenten. De mecanicien had als kleinste voorblad 39 tandjes gemonteerd, achter 28. Daar ging Steven het dak van de Giro mee beklimmen.

Maarten Tsjallingii liep met een grijns rond. De Jumbo’s hadden de afgelopen dag laten zien dat ze heus wel een sterke ploeg hadden. Hij was met 56 in het uur op kop door een dorpje geraasd. De ploeg van Alejandro Valverde smeekte of het wat rustiger kon.

Het was zover, op naar de start.

Bram Tankink begeleidde de rozetruidrager naar het startpodium. Na het tekenen wachtte hij achter het peloton op het startschot. Hij had vandaag voor het eerst de indruk dat Steven gespannen was. Zijn kopman werd door een official langs alle renners naar voren geleid. De vierkante schouders verdwenen tussen het peloton. Aftellen naar nul.

Stuifpoeder, alsof er geschoten was. Een salto mortale

Het startschot. En weg was de roze trui. Ik reed naar hotel Roma in Turijn, waar zondag de Giro finisht – om televisie te kijken. Steven Kruijswijk reed de Agnello op. Sterk, geconcentreerd, berekenend. Andere renners moesten iets ondernemen, hij niet. Een fotograaf had me verteld dat er niets ging boven de roze trui langs een muur van sneeuw. Hij had gelijk.

Het dak van de Giro.

Nibali deed handig een wit jasje aan en begon aan de afdaling. Kruijswijk nam een bocht niet goed en moest corrigeren. Fiets tegen de witte muur. Stuifpoeder, alsof er geschoten was. Een salto mortale. Maar Kruijswijk stond op en reed door. Roze stak inderdaad mooi af tegen sneeuw.

Winnaar Nibali en verliezer Kruijswijk hingen na afloop alletwee over hun stuur. Alleen met een stilstaande fiets.

De tv kon uit.

Ik liep over de Via Roma naar Piazza San Carlo waar onder de bogen van de galerij foto’s hingen van oud-winnaars. Coppi, Merckx, Indurain, Tonkov, Pantani, Saronni. Ze droegen allemaal de roze trui. Ik ging naast een pilaar zitten waar nog een plekje vrij was voor een foto van de winnaar van 2016 en bestelde een espresso.

De olieachtige substantie verdween in mijn keel. Ik keek uit over het plein en wist even niet wat ik in Turijn te zoeken had.