‘Ik kan beter zonder huis dan zonder hond’

Ellen Greve (53) woont tijdelijk bij haar zus in Amsterdam, omdat haar huis in Ouderkerk aan de Amstel wordt verbouwd. „Ik ben onrustig, pak snel mijn boeltje en vertrek weer.”

Ellen: „Ik heb een latrelatie met een man die met enige regelmaat klaagt dat ik te veel werk. Soms beloof ik hem beterschap, hij heeft natuurlijk gelijk.” Foto David galjaard

Geluk op vier pootjes

Ellen: „Ik ben een ontzettende dierenliefhebber. Ik kan echt wakker liggen van het feit dat dieren steeds vaker gebruikt worden als productiemiddel. Dier en commercie gaan niet samen. Het dier betaalt altijd de prijs.

„Ik ben voorzitter geweest van de raad van toezicht van Stichting Wakker Dier. In de intensieve veehouderij is heel veel leed. Het is mooi dat de aandacht voor milieu en duurzaamheid toeneemt, maar vergeten we de levende wezens niet? Het is waar wat de Partij voor de Dieren zegt: ‘Een vegetariër in een Hummer is milieuvriendelijker dan een vleeseter in een Toyota Prius.’

„Over mijn functie als directeur van KNGF Geleidehonden zeg ik altijd: ‘Het is een hondenbaan, maar wel de mooiste die er is.’ Het is namelijk meer dan een fulltimebaan. Het is een bedrijf dat 24 uur per dag draait. De honden moeten elke dag worden verzorgd en ’s nachts moet er bewaking zijn. De werknemers hebben daarom slaapdiensten. Stel dat er ’s nachts een vogel tegen het raam vliegt en er begint een hond te blaffen, dan gaat de rest gezellig meedoen. Zeventig blaffende honden moet je wel even kalmeren - dat lawaai vinden de buren niet leuk. We hebben ook regelmatig cliënten in huis, mensen die hier twee weken verblijven en leren werken met hun nieuwe hond.

„We maken hartverwarmende momenten mee. Maar het is hier niet altijd een en al schattigheid, hoor. We horen ook vreselijke verhalen. Mensen met verdriet over het verlies van een lichaamsfunctie en mensen die heel angstig zijn door posttraumatische stress, terwijl je dat niet aan ze kunt zien. Of mensen die graag zouden willen werken maar door hun beperking niet aan de bak komen. Het is prachtig om hen te kunnen helpen met een hond. Je geeft ze een stuk geluk op vier pootjes. Privé ken ik dat gevoel ook: als ik zie dat mijn hond blij is, dan ben ik ook blij.”

Dierenliefhebber én zakenvrouw

„Ik heb rechten gestudeerd en rolde daarna de marketingwereld in. Ik heb onder andere gewerkt bij KPMG, en daarnaast veel gereisd. Na een poosje freelancen kwam ik bij KNGF Geleidehonden terecht. Ze zochten iemand voor een klus voor een paar maanden. In die tijd ging de directeur weg en werd ik gevraagd hem te vervangen. Ik was toen al als vrijwilliger docent aan een hondenschool, dus ik kon aantonen dat ik niet alleen goed was met spreadsheets, dat hielp.

„Deze baan verveelt nooit, ik zit hier dan ook al twaalf jaar. Om me te blijven ontwikkelen, heb ik een opleiding tot commissaris gevolgd. Maar ook bij KNGF innoveren we. We leiden nu medische detectiehonden op, die darmkanker via de ontlasting kunnen opsporen. En we lobbyen voor onze doelgroepen. Zo staat nu in de Nederlandse taxiwet dat visueel gehandicapten niet vanwege hun geleidehond geweigerd mogen worden in een taxi.

„Ik ben dierenliefhebber én zakenvrouw, daarom ben ik hier zo op mijn plek. Voor deze baan heb je compassie nodig, en moet je tegelijkertijd rationeel kunnen nadenken. Je moet mensen én honden begrijpen. Ik kan me best voorstellen dat ik nog eens een andere baan krijg, maar die moet dan wel met mensen, duurzaamheid, of innovatie te maken hebben. Het moet een maatschappelijke relevantie hebben. Ik wil geen wieldoppen of sigaretten verkopen.

„Geld geef ik op dit moment vooral uit aan woonlasten en verbouwingen. Ik ben vaak verhuisd, omdat er een einde kwam aan een relatie of omdat ik me ergens niet meer thuis voelde.”

Workaholic

„Ik ben wat onrustig. Ik pak snel mijn boeltje en vertrek weer. Ik vind het wel jammer dat mijn huidige huis te klein is voor veel dieren. Dat is echt een droom: meer dieren in en rond mijn huis. Ooit woonde ik op een boerderij, ik had er vijf paarden. Onlangs is mijn hond overleden, dat voelt nog steeds als een amputatie. Waar ik was, daar was zij. Ik kan beter zonder huis dan zonder hond.

„Ik heb een latrelatie met een man die met enige regelmaat klaagt dat ik te veel werk. Want ook in het weekend werk ik vaak. Wanneer er een donateursweekend is, bijvoorbeeld, of wanneer ik stukken moet lezen. Soms moet ik een cheque voor KNGF Geleidehonden in ontvangst nemen.

„Af en toe beloof ik mijn partner beterschap. Hij heeft natuurlijk gelijk: de boel draait ook wel als ik drie dagen mijn telefoon uitzet. Maar een beetje workaholic ben ik toch wel.

„Als klein kind was ik al een doorzetter. Nog steeds sport ik twee- tot driemaal per week, en doe ik altijd wel een opleiding naast mijn werk. Ik benut mijn talenten volop, zo moet je het zien. Ik vind dat een menselijke plicht: je kansen grijpen. Dat ik veel werk met mensen met een beperking, houdt me bovendien met beide benen op de grond. Daardoor besef ik: ‘ik heb niets te klagen.’”