Column

Het vuile werk

M et het oog op de naderende verkiezingen is de campagnestrategie van de VVD helder. Terwijl Rutte mag zorgen voor dat gezellige bitterballengevoel en als de vleesgeworden premierbonus met beide duimen omhoog steeds nietszeggender glimlacht, wordt zijn trouwe schildknaap Halbe Zijlstra ingezet om de standpunte n van de naaste concurrent de PVV te bestrijden door ze over te nemen.

Het is een trucje dat Rutte heeft afgekeken van de koning: hoe minder je ergens van vindt, hoe populairder je wordt. Hij wil het oog zijn in de twitterstorm en louter ceremonieel regeringsleider, leeggezogen van visie of standpunten waaraan willekeurig welke kiezer aanstoot kan nemen. En het vuile werk opknappen, daarvoor lijkt Halbe Zijlstra in de wieg gelegd. Ook als kind had hij er al enorm plezier in om stoute dingen te zeggen die niet mochten. Nu is dat zijn baan.

Op het VVD-congres van afgelopen weekend deed Halbe Zijlstra een voorstel om het vluchtelingenvraagstuk op te lossen. Het oplossen van het vluchtelingenvraagstuk betekent voor de VVD niet dat er enig probleem van de vluchtelingen wordt opgelost, begrijp me niet verkeerd, maar dat het probleem voor Nederland wordt opgelost door het buiten de grenzen te duwen en onzichtbaar te maken.

Het voorstel van Zijlstra was om het recht op asiel niet langer te laten gelden voor mensen van buiten Europa. Dat is net zo iets als de wachtlijsten in de gezondheidszorg oplossen door het recht op medische zorg alleen nog toegankelijk te maken voor gezonde mensen. Een Belgisch slachtoffer van de taalstrijd, een Catalaanse banneling of een voortvluchtige uit het belastingpara dijs van San Marino is welkom. Die mag het proberen. Die mag een procedure opstarten bij de IND om asiel aan te vragen in Nederland. Maar al die miljoenen die slachtoffers zijn van oorlog en armoede omdat ze niet het v oorrecht hebben om in Europa te wonen, komen niet langer voor asiel in aanmerking omdat zij ni et het voorrecht hebben om in Europa te wonen.

Zijlstra had ook een aardige soundbite bij het plan bedacht, want daar houdt hij van. „Laat één ding duidelijk zijn,” zei hij. Hij verwees naar Wilders’ gewr aakte uitspraak over ‘minder Marok kan en’ en zei: „Ik verafschuw minder, minder, minder, maar ik heb ook helemaal niets met meer, meer, meer.” Je kunt zien hoe tevreden hij over zichzelf was toen hij dit had bedacht. Het klinkt lekker, tegelijkertijd genuanceerd en kordaat. Afstand nemen van Wilders, maar tegelijkertijd heldere standpunten innemen. Grenzen trekken. Zijlstra was, zoals dikwijls, zeer met zichzelf in zijn nopjes.

Alleen vergeet hij bij al dat virtuoze geprofileer om na te denken. Dat vaker zijn probleem. Want wat zegt hij nu eigenlijk? Als hij tegelijkertijd tegen minder Marokkanen is en tegen meer Marokkanen, dan is er wiskundig maar één mogelijkheid: Zijlstra wil precies evenveel Marokkanen zoals er nu zijn. Zeg dat dan. Zeg dan: ‘De VVD wil precies evenveel Marokkanen.’ En dan wil ik ook van Zijlstra horen hoe hij deze handhaving van het aantal Marokkanen in de praktijk denkt te gaan regelen. Hoe wil Zijlstra het aantal Marokkanen door geboorten compenseren? De in Nederland geboren zuigelingen van Marokkaanse afkomst moeten volgens zijn plan worden gedeporteerd om het totale aantal Marokkanen precies gelijk te houden. Maar afname van het aantal Marokkanen door Marokkanen die vertrekken of sterven, moet worden gecompenseerd door het aantrekken van nieuwe Marokkanen, want anders worden het er minder, minder, minder en Zijlstra verafschuwt dat. Ik zie de concrete invulling van het beleid met belangstelling tegemoet.