‘Alice: Through the Looking Glass’ is videogame met vleugje kinderfilosofie

Het is jammer dat de filmmakers zich niet nog iets meer hebben laten inspireren door het oorspronkelijke werk van Carroll

Tim Burtons versie van Alice in Wonderland was zes jaar geleden weliswaar een ietwat futloze film, maar ook een wereldhit voor studio Disney, met een opbrengst die boven de magische grens van 1 miljard dollar uitkwam. Geen reden dus om al te veel te veranderen in deze vervolgfilm, al deed Burton bij het vervolg alleen mee als producent en liet hij de regie van Alice Through the Looking Glass over aan James Bobin. Die heeft al wat geoefend met updates van oude bekenden als regisseur van de twee meest recente Muppetfilms. De vertrouwde personages en hun bijbehorende acteurs keren terug, met Mia Wasikowska als Alice en Johnny Depp als de Mad Hatter.

Het is jammer dat de filmmakers zich niet nog iets meer hebben laten inspireren door het oorspronkelijke werk van Carroll. Ook de filmversie van Alice Through the Looking Glass speelt zich natuurlijk af in een fantasiewereld, maar wel steeds binnen logische, direct herkenbare en direct te begrijpen kaders. Iedereen krijgt netjes een motief mee, aan het einde worden alle touwtjes aan elkaar worden geknoopt, en blijkt de wereld toch weer helemaal te kloppen.

De film begint met een vleugje girl power. Alice heeft zich opgewerkt tot kapitein van een driemaster, maar als ze is teruggekeerd in Londen van haar avonturen aan de andere kant van de wereld verliest ze haar schip, omdat ze een meisje is. Gelukkig krijgt ze aan de andere kant van de spiegel wel de kans te laten zien wat ze waard is. De Mad Hatter is depressief omdat hij zijn familie mist. Alice gaat naar hen op zoek en komt oog in oog te staan met de Tijd zelf, gespeeld door Sacha Baron Cohen.

Alice Through the Looking Glass oogt spectaculair en fraai, maar met de rimpelloze esthetiek van een videogame. Dat maakt het moeilijk om je echt in te leven in de personages en meer te doen dan de film alleen van buitenaf aan te gapen. Maar door het personage Tijd te introduceren doen de filmmakers in ieder geval een poging om iets te behouden van de filosofische thema’s die Carroll obsedeerden, en die hij op een onvergelijkelijke manier toegankelijk wist te maken voor kinderen.