Recensie

Komische hyperbolen en de logica van een man van de straat

Een barkruk met een flesje water en een spotje erop, dat is alles. En zelf draagt Patrick Laureij een t-shirt en jeans – de standaarduitdossing van de stand-upper. Zo won hij in 2013 het Cameretten-festival en zo speelt hij nu ook zijn eerste avondvullende programma.

Dekking Hoog bestaat uit een reeks korte blokken over een jongen die „gozer” wil worden genoemd, zeer hoorbaar uit Rotterdam-Zuid komt, een geoefend kickbokser is en al eens vast heeft gezeten omdat hij zijn handen niet thuis kon houden.

De passages die daarover gaan, zijn tegelijk de beste. Laureij weet zijn verhalen schilderachtig op te dissen, met komische hyperbolen en de logica van iemand die op straat heeft geleerd te overleven. De onderdrukte agressie die daar doorheen schemert, schept spanning.

Maar hij is ook bedreven in een iets onschuldiger soort kolder. Over de kranten die elke dag een nieuw nummer vol nieuwe leesstof bij hun abonnees laten bezorgen: „Niet te doen, man!” Over het feit dat muffins volstrekt niet mannelijk zijn. Over het maken van verkeerde opmerkingen tegen een vrouw, kraambezoek, grote borsten („die maken het hoofd kleiner”), balletmaillots en depressiviteit. Veel lijn zit er niet in, maar Laureij is wel in staat de schijn te wekken dat hij van al die blokjes een eenheid heeft gemaakt. Dit is een programma als een kennismaking met een nieuw talent.

En het eindigt veel te abrupt, want dat is een ander kenmerk van het stand-upgenre.