Duncan Jones: ‘Ik ontsnapte via videogames’

Duncan Jones Met de verfilming van de game ‘World of Warcraft’, dat miljoenen gamers elke dag spelen, bewijst de regisseur opnieuw dat hij meer is dan de zoon van David Bowie.

Het label „enige zoon van Bowie” was soms een last voor Duncan Jones.

Hij stond versteld van zijn eigen emoties, zegt Duncan Jones (44). Daarom oogde hij geschrokken toen hij zes jaar geleden de Britse debutantenprijs (een Bafta Award) kreeg voor het science-fictionsaga Moon. Op het podium kwam hij niet goed uit zijn woorden. „Ik besefte niet hoe veel dit voor me betekende”, stamelde Jones uiteindelijk.

Tijdens een gesprek in de filmstudio van Warner Brothers in Los Angeles zegt hij het niet met zo veel woorden, maar het label „enige zoon van Bowie” was soms een last. „De Bafta was een emotioneel moment, gewoon omdat het zo lang duurde voordat ik besefte wat ik met mijn leven wilde doen.”

Inmiddels is de aimabele regisseur uit de schaduw van zijn wereldberoemde vader tevoorschijn gekomen. David Bowie overleed in januari door kanker. Hij was negenenzestig: tijd genoeg om zijn kind op eigen kracht te zien opbloeien als een getalenteerde filmmaker met steeds grotere filmprojecten. Jones’ goed ontvangen indiefilm Moon (2009) ging over een astronaut die drie jaar alleen op de maan verblijft. In de meeslepende scifi-actiefilm Source Code (2011) regisseerde hij Jake Gyllenhaal. En volgende week gaat fantasiefilm Warcraft in premiere, de verfilming van computerspel ‘World of Warcraft’, dat miljoenen gamers elke dag spelen.

Eredivisie van Hollywood

Als besteedbare budgetten een indicatie zijn van talent of in ieder geval commercieel potentieel, dan is duidelijk dat Jones de juiste weg is ingeslagen. Moon kostte 5 miljoen dollar, Source Code had een budget van 31 miljoen. Aan Warcraft mocht hij 100 miljoen besteden: de eredivisie van Hollywood.

Is de regisseur onder de indruk van de berg dollars of het wantrouwen van de vele trouwe fans van de game? De glimlach van Jones is tegelijk verlegen en zelfverzekerd. Terwijl hij zijn hoofd schudt vertelt hij dat hij aan geld wel gewend is en dat de immense populariteit van Warcraft de verfilming juist zo aanlokkelijk maakt. „Blizzard [het gamebedrijf dat World of Warcraft op de markt bracht, red.] maakt al twintig jaar games en verdient een miljard dollar per jaar, dus ik kan dit beter niet verpesten. Dit is dus niet: ‘Ik doe wat voor hen’. Nee, zij zitten aan het stuur.” Jones citeert Mel Brooks: „Regisseren is corrigeren.”

Mijn vader had een enorm geduld terwijl ik zoekende was

Zo ziet hij zijn rol in dit filmproject. „Wat ik hoop toe te voegen, is een schitterende fantasysetting die mensen nog niet kennen, om zo ook een nieuw publiek te bereiken.”

Duncan Zowie Haywood Jones werd in 1971 geboren in Londen, het enige kind van David en Angie Bowie. De popster (volledige naam: David Robert Jones) voedde hem op met aandacht voor „de gelegenheid om altijd even te ontsnappen”, zegt Jones. Hij neemt de naam van David Bowie niet in de mond, maar hij geeft aan dat hij het niet erg vindt om te praten over de man die hem vormde en tegelijk de popcultuur veranderde.

„Mijn vader heeft me op allerlei manieren geholpen. Hij gaf me de moed om de gebaande paden te omzeilen. We weten allemaal dat hij dat zelf deed, en ik denk dat die neiging ook in mij zit. Ik ging van kleine onafhankelijke producties naar deze mega-videogamefilm.” Hij hoopt ook deel 2 en 3 van de Warcraftserie te kunnen maken, maar keert binnenkort eerst vanuit de blockbusterwereld van Warcraft terug naar de productie van een bescheiden indiefilm in Europa.

Filmpjes maken met Bowie

Jones groeide op met sciencefiction, vertelt hij, fantasyboeken en videogames: urenlang kon hij verdwijnen in de eerste spelletjes op Atari- en Commodore-computers. „Ik was al als jong kind bezig met film. Mijn vader en ik konden uren werken aan one-stop animaties”, simpele tekenfilmpjes. „Hij leerde me een script te schrijven, om film te monteren.” Jones is even stil, verontschuldigt zich dan: „Sorry voor het cliché, maar ik mis hem.”

Als jongen bracht de regisseur tijd door in Londen, Berlijn, Lausanne en een kostschool in Schotland, nadat zijn ouders in 1980 waren gescheiden. De worsteling met zijn naam stond symbool voor de onzekerheid waar hij mee kampte: hij werd door zijn ouders Zowie genoemd, koos toen voor Joey, maar keerde terug bij Duncan. Nadat hij een loopbaan als professioneel worstelaar had overwogen, ging hij filosofie studeren. Tot een doctoraat kwam het niet; Jones besloot de filmacademie in Londen te volgen, waar hij in 2001 afstudeerde. Na zijn opleiding maakte Jones ‘goedkope’ muziekvideo’s en tv-reclames. Om de huur te kunnen betalen, werkte hij als assistent-designer bij een gamebedrijf en deed ervaring op in de wereld van de games. „Mijn vader had een enorm geduld terwijl ik zoekende was.”

De vrouw van Jones werd zwanger toen zijn vader al ziek was. Binnenkort krijgt hij een zoon. „Circle of life. Love you, granddad”, schreef de filmmaker op Twitter. Bowies naam spreekt hij misschien nog steeds niet uit, maar hij lacht als hij aan hem denkt. „Jullie ook gecondoleerd. We hebben gewoon andere dingen waar we om rouwen. De getalenteerde kunstenaar en culturele goeroe die jullie kennen is een andere persoon dan de vent die ik kende.”