De Wereld Rond in 6 Stappen: reality met onzichtbare crew

De Wereld Rond in 6 Stappen (NET 5)

Het gaat nog niet helemaal naar wens met de nieuwe programmering van zender Net5. Wilde ik zondagavond aflevering vier van De Wereld Rond in 6 Stappen bekijken, belandde ik in de zoveelste herhaling van de Hollywoodkomedie Legally Blonde. De eigen producties van Net5, waaronder ook Arie Boomsma’s Over Winnaars waren anderhalf uur uitgesteld. Dat duidt meestal op teleurstellende kijkcijfers.

Nu valt het niet aan te raden om met de app Kijk van de SBS-zenders op een mobiel apparaat te proberen een gemist programma in te halen. Die service is nog beroerder dan bij de NPO. Het is me vaak overkomen dat je in het laatste verplichte reclameblok van vijf tijdens de vierde commercial vastloopt, en dan zit er niets anders op dan helemaal opnieuw te beginnen, met kans op dezelfde averij.

Ik heb dus verplicht live gekeken, naar een heel aardig programma dat meer dan 155.00 kijkers zou verdienen. Geïnspireerd door de theorie van Six Degrees of Separation moet een koppel BN'ers op een afgelegen plek in de wereld iemand zien aan te spreken die weer iemand persoonlijk kent, zodat in zes stappen een wereldster wordt bereikt. De spelers horen pas op Schiphol wat hun bestemming is en krijgen dan van een Masaï of Himba ter plekke een enveloppe aangereikt, waarin een iPad met boodschap van Boris Becker of Pamela Anderson. Veel succes bij het mij vinden!

Deze week waren comedians Arjen Lubach en Tex de Wit aan de beurt. In de woestijn van Namibië ontdekten ze dat hun doel Verne Troyer was, de slechts 80 centimeter lange acteur die Mini-Me speelde in de Austin Powers-films. In een Namibisch dorp vinden ze een Engels sprekende boer die zaden levert aan een Duits echtpaar dat zeep maakt. Dat kent weer in New Hampshire een oude vriendin die in New York bekend is met een ex van een Hollywoodproducent en zo voorts. Het format vereist improvisatievermogen en reislust van de spelers. Met een beetje geluk weten ze wachttijden in een stad te benutten door leuke dingen te doen voor de camera. Schaakmeester De Wit verslaat een om geld spelende prof in Central Park en geeft zich op Hollywood Boulevard uit voor de fictieve ster Tex Williams. Dat zorgt voor grappige plaatjes van toeristen die wel eens met een echte beroemdheid op de foto willen.

Makelaars en agenten blijken uiteraard de dankbaarste schakels, dat is immers hun beroep. Maar hoe groter de roem, hoe lastiger het is om iemand op korte termijn aan de telefoon te krijgen.

Er kleeft één, langzamerhand bekend euvel aan het format. Zoals vaker in dit soort reality doen we net of er geen cameraploeg of productieteam aanwezig is. Hoe weten we zeker dat een doodlopende streng niet stiekem een klein beetje geholpen wordt door de productie? Dat een vijfde contact zich niet helemaal spontaan herinnert dat hij ook de makelaar van Sharon Osbourne kent, toevallig ook nog eens de zoon van Carl Wilson van de Beach Boys?

Roem en bereikbaarheid, het blijft altijd een beetje fictie. Dat had ‘Tex Williams’ goed begrepen.