De zwevende rib

Kruijswijk is afgetraind. Terwijl hij omhoog reed, kon ik door zijn shirt heen alle ribben tellen, tot aan de kleine zwevende toe.

Verbluffend hoe rustig Steven Kruijswijk op zijn zadel zat tijdens de klimtijdrit in de Giro d’Italia. Ogenschijnlijk deed het stijgingspercentage hem niets en voelde hij geen vlammen in zijn benen. Voor hem reed Vincenzo Nibali. De Italiaan had allesbehalve een perfecte aerodynamische houding. Geen vlakke rug. Het hoekige communicatiekastje onder zijn shirt stak te ver uit. Het deed denken aan een mobieltje, of erger: een pakje sigaretten, met filter.

Langs de kant van de weg had het publiek geen oog voor detail. Zodra de fans Nibali herkenden sprongen ze als gekken over de hekken om hun held aan te moedigen. Ze schreeuwden en dansten in euforie.

Ik zag een man met een opblaashaai, twee Indianen, iemand met ‘Baggio 10’ op zijn T-shirt, een ander met ‘Pantani vive’ als opschrift. En, heel treurig, een man in een string. Terwijl Nibali worstelde met de klim, had hij secondenlang uitzicht op een paar witte mannenbillen.

Op een vlakker stuk van het parcours schakelde de Italiaan verkeerd. Zijn ketting liep eraf. Al rijdend probeerde Nibali het malheur te verhelpen. Het ging van kwaad tot erger. Zijn derailleur schoot los. Hij stapte af en gooide zijn fiets in de berm.

Nibali met kettingvet aan zijn handen, op wat hij zijn ‘zwarte dag’ noemde.

Ondertussen bleef Steven Kruijswijk rustig, alsof hij in een cocon zonder weerstand zat. Alles stond ten dienste van een pedaalslag die er makkelijk uitzag maar ondertussen bijzonder krachtig was.

Kruijswijk is afgetraind, ik kon door zijn shirt alle ribben tellen

Kruijswijk is afgetraind. Terwijl hij omhoog reed, kon ik door zijn shirt heen alle ribben tellen, tot aan de kleine zwevende toe. Zijn nieren, longen en het hart leken aanraakbaar. Niets blijft verborgen en daarom oogt Kruijswijk zo betrouwbaar.

De Italiaanse fans lieten de Nederlander onderweg met rust. Dit sobere standbeeld van kalmte kon toch onmogelijk over een weekje in Turijn in de roze trui staan? Maar gisteren won Kruijswijk alweer veel seconden op al zijn concurrenten.

Achter het erepodium wachtte hij met oplopen tot hij zijn naam tussen het Italiaans hoorde: „Signore, signori: Steven Kruijswijk!”

Wie Kruijswijk voorbij zag komen, kreeg een bont palet voorgeschoteld: een roze trui, roze lippenstift op rode konen, oranje haar, bruine sproeten, gele handschoenen, een celestekleurig frame. Het verlegen gezicht van Kruijswijk stak er bescheiden bij af.

Maar binnenin dat tanige lijf zat een vechtersbaas die niet wenste op te geven.

Ondertussen heeft de rozetruidrager nog een week om te leren hoe je een champagnefles ontkurkt. Of deed Kruijswijk expres onhandig en zal hij pas in Turijn het ijzerdraadje rond de kurk de goede kant opdraaien om de rondemissen met hun obligate zoentjes nat te kunnen spuiten?

Een man in roze mag tenslotte alles in Italië.