Niemand twijfelt meer aan Kruijswijk

Ronde van Italië Na de geslaagde aanval op de roze trui van zaterdag volgde zondag in een klimtijdrit de bevestiging van Kruijswijks dominantie.

Steven Kruijswijkreed zondag in de roze leiderstrui sterk in de klimtijdrit en vergrootte zijn voorsprong op zijn concurrenten in het algemeen klassement. Foto LUK BENIES/AFP

Wie twijfelt er na het voorbije weekeinde nog aan Steven Kruijswijk, de 28-jarige wielrenner uit Nuenen, bij Eindhoven? NOS-commentator Maarten Ducrot niet toen hij zondag zei waar het op staat: „Qua hard fietsen moeten we vaststellen dat Kruijswijk het hardst fietst.” En zo was het.

De coup van Kruijswijk begon op zaterdag, toen de kopman van de LottoNL-Jumboploeg de macht in de Giro d’Italia greep op de beklimming van de Passo Valparola, ruim 2.200 meter boven zeeniveau, daar waar het zuurstofniveau per hoogtemeter minder wordt.

Juist met het oog op die omstandigheden had Kruijswijk in zijn voorbereiding niets laten liggen. Drie weken bracht hij door op de Pico del Teide, de hoogste vulkaan van Tenerife, om zijn lichaam vrijwel dagelijks zodanig te kwellen dat het zich wel moest aanpassen aan presteren op plekken waar zelfs bomen moeite hebben om te wortelen. En hij bracht misschien wel het grootste offer van het hele peloton: zoon Perre, drie maanden oud en nog amper gehecht aan zijn vader, liet hij twee weken thuis achter, met maar één doel: nóg beter worden dan vorig jaar, toen hij na een indrukwekkende inhaalslag in de Giro als zevende eindigde en minuten goedmaakte in het Italiaanse hooggebergte. Weg van zijn geliefden heeft hij gezorgd dat elke pedaalslag telde.

De investering betaalde zich uit, eerst op zaterdag in de koninginnerit en een dag later nogmaals, in een klimtijdrit van bijna elf kilometer op de Alpe di Siusi, het hoogste plateau van Europa. Zaterdag zette hij Vincenzo Nibali, winnaar van alle grote rondes, op 41 seconden. Alejandro Valverde, Giro-debutant maar al eens winnaar van de Ronde van Spanje, verloor minuten. Italië maakte kennis met de benen van een Brabander. Alleen de Colombiaan Johan Esteban Chaves kon mee in zijn kielzog.

Pielen met champagnefles

Het roze voor Kruijswijk. Onwennig stond hij aan de champagnefles te pielen. Hoe vaak deed hij dat nu in zijn loopbaan? Twee keer: in 2014 won hij het klassement in de Arctic Race of Norway, drie jaar eerder een etappe in de Ronde van Zwitserland.

Voor het eerst waren de schijnwerpers van de wielerwereld op Kruijswijk gericht. De voorbije dagen kreeg de Italiaanse pers hem al in de smiezen – Il Gato (de kat) had liggen loeren tot zijn prooi het zwakst was.

En dat was op zondag. Een tijdrit bergop, een gevecht van man tegen man, eerlijker en echter krijg je het niet. Hier zou de sterkste ronderenner komen bovendrijven. „Ik heb er alle vertrouwen in dat ik een heel sterke tijdrit ga rijden”, had Kruijswijk vooraf laten optekenen. Zijn tegenstanders lagen zaterdag zwaar gehavend op de massagetafel, maar Kruijswijk ventileerde na zes uur Dolomieten dat hij eigenlijk wel weer trek had in het avontuur van zondag, een race tegen de klok.

Als eerste geklasseerd vertrok Kruijswijk zondag als laatste. Geen van de favorieten had een tijdritstuur gemonteerd, maar Kruijswijk wel, want hij was van plan, zeker in de relatief vlakke aanloop van de rit, boven de dertig kilometer per uur door de wind te snijden. En dan heb je wat aan die aerodynamische houding.

Na 4,4 kilometer was hij al het snelst van iedereen. Herstellen? Een goede nachtrust, een hapje eten en Kruijswijk was weer boven Jan. Dat stuur, die positie, alles vertoonde klasse. Zijn bovenlichaam bewoog niet, Kruijswijk moet een ongekend sterke romp hebben, die de klappen van zijn op en neer zwiepende benen kan absorberen, ook als er weinig zuurstof beschikbaar is, ook als het met 19 procent bergop gaat.

Briesend langs de kant

Nibali schokschouderde na dat eerste tussenpunt, toen de klim eigenlijk nog moest beginnen. En toen liep zijn derailleur ook nog vast. De ‘Haai van Messina’ stond briesend langs de kant, smeet zijn fiets weg in afwachting van een reserve-exemplaar. Op de flanken van de Alpe di Siusi zag hij zijn Giro in rook opgaan, terwijl de ‘Kat van Nuenen’ dichterbij kwam, in een cadans die we kennen van een roemruchte Amerikaan, nu persona non grata in de sport. Kruijswijk liep op een halve seconde de dagzege mis, die naar de Rus Foliforov ging.

Michael Boogerd had het vorige week al aangekondigd in zijn column in De Telegraaf: ‘Of Kruijswijk deze Giro kan winnen? Dat zou zomaar kunnen.’ Zijn ploegleider Addy Engels dan, zaterdag op de radio: „Ik denk zeker dat het erin zit.”

Niemand twijfelt meer aan Steven Kruijswijk. Hijzelf ook niet langer, nu hij een voorsprong van 2.12 minuut op Chaves verdedigt, en 2.51 op Nibali: „In deze vorm ben ik een kanshebber voor de eindzege. Daar geloof ik na vandaag ook in.”