Column

Oké, prima

De laatste tijd word ik steeds vaker overvallen door de gedachte ‘Oké, prima. Maar hoe sta jij tegenover een beenlamp?’ Omdat iedereen altijd overal ongevraagd zijn mening over geeft maar dit onderwerp eigenlijk nooit vrijwillig ter sprake komt.

Ikzelf was enigszins teleurgesteld in de beenlamp. Ja, er bestaat een beenlamp. Ik kwam hier onlangs veel te laat achter na me jaren kwaad gemaakt te hebben over het feit dat geamputeerde lichaamsdelen als medisch afval worden behandeld. Hoewel het eerlijk gezegd ook gewoon iets was waar ik me graag over uitsprak wanneer ik een drankje op had. „Zeg nou eerlijk, hallo? Hoor jij mij? Is dit water of wodka? Na ja, maakt niet uit. Maar zeg nou even eerlijk, dat ís toch niet eerlijk?! Als mijn arm eraf moet, dan wil ik hem gewoon houden...? Toch? Is míjn arm. Als bijzettafel of asbakhouder. Tochtstrip. Toch? Hallo? Sprechen Sie Deutsch of zo?”

Ik had al veel eerder kunnen opzoeken hoe dat allemaal precies zit, maar als je eenmaal een sociaal gesprek voor op feestjes onder de knie hebt, kijk je wel link uit voor correcte informatie die een soepele voortgang van feestelijkheden zou kunnen compliceren. Toen ik eens van mijn appendix gescheiden werd – door een arts hoor, gewoon door een arts, onder narcose in een ziekenhuis – en ik vroeg of ik die kleine rotzak na afloop wel weer mee naar huis mocht nemen werd mij namelijk te verstaan gegeven dat dat niet mogelijk was, want: Medisch Afval. Heel flauw, omdat je die gigantische placenta’s wel mee mag nemen, en die lijken mij toch veel sneller te gaan ruiken wanneer je zo’n ding per ongeluk in een AH-tas bij de lege flessen in de gang laat staan. Maar goed. Dat je iets dat altijd van jou is geweest, waar je ook van alles mee gedaan hebt, dat dat dan gewoon bij het vuil gegooid wordt, dat is een naar en oneerlijk idee.

Dat vond ook Leo Bonten, die zo onfortuinlijk was dat hij zijn rechterbeen een laatste hand moest geven (sorry). Hij wilde liever geen afscheid nemen en liet er een advocaat naar kijken. Naar de wetgeving, niet het been. Bleek: been blijft eigendom. Of dat ding nou vast zit of niet. Een prettige conclusie, waarna Leo er zo snel als mogelijk een lamp van liet maken. Voor naast zijn bed. Een voetlicht zeg maar (sorry). En hoewel ik niet negatief tegenover het idee sta, valt de uitvoering me zeer tegen. Niets ten nadele van Leo’s been – het is een prima been – maar die lamp had veel gezelliger gekund. Gewoon met een echte kap of zo.

Maar zoekt u de lamp vooral zelf even op en laat uw meningmachine even kauwen op de vraag: Hoe staat u tegenover de beenlamp? Je weet maar nooit wanneer het van pas komt.