‘Je moet je soms verliezen in onbelangrijke dingen’

(40) maakte het album Pyjama Days, over de dagen die zeldzaam zijn in zijn leven als duizendpoot. ‘Ik moet oppassen dat ik mezelf niet te dun uitsmeer.’

Foto Charlie Dekeersmaecker

Wie Bent heet moet bijna wel een verwrongen geest hebben. ‘Bent notes’ zijn in de bluesmuziek gitaarsnaren die met de vingers van de linkerhand verbogen worden tot een opgerekt geluid. Bent, verwrongen, krom getrokken.

Niets daarvan, zegt Bent van Looy. Hij is een brave Belgische jongen die het beste voorheeft met de mensheid. Zijn voornaam is Deens, hij kan het ook niet helpen. Van de blues begrijpt hij niks. „Ik kan geen blue notes spelen. Al mijn liedjes zijn vrolijk, zelfs als ze somber zijn. Dit is de meest hoopvolle muziek die ik ooit gemaakt heb.” Er gaat een wrange blijmoedigheid uit van Pyjama Days, de tweede soloplaat van de zanger die bekend werd met de Vlaamse glamrockband Das Pop. De elpeehoes toont hem in streepjespyjama, in Hollywood, op blote voeten, bos bloemen in de hand. Hij kijkt er ernstig bij, of is het slaperig?

De muziek is welluidend, met zachte pianobegeleiding of een mild psychedelische bedding die hij schiep met zijn Amerikaanse producer Jason Falkner. Bent uit Gent zingt wonderschone liedjes met een sombere strekking: „Every day we seem to laugh less” (uit: ‘Sink or Swim’). „It’s almost been a year since my heart stopped bleeding” (uit: ‘1000 Deaths’). „To get up and fight another day” (uit: ‘Downtown Train’).

Hij is zanger, al twintig jaar bij Das Pop en sinds 2013 als solist op het album Round The Bend. Hij is drummer, soms bij Soulwax en onder meer in de film Belgica waarin hij een drumsolo speelde bij een heftige seksscène. Hij is coach bij de talentenshow The Voice van Vlaanderen, kunstenaar die kleding, plaathoezen en wijnetiketten ontwerpt en presentator van een wandelprogramma op de Belgische televisie.

„Die veelheid aan dingen geeft me inspiratie”, zegt hij. „In drukke tijden zoals deze moet ik oppassen dat ik mezelf niet te dun uitsmeer. Wandelen door vreemde steden brengt me rust. Veel van mijn liedjes ontstaan tijdens een wandeling. Ik kan goed tegen die eenzaamheid, na twintig jaar in een band waarbij we elke dag alles samen deden. De familieband met Das Pop is nog niet verbroken, maar we hebben bewust een flinke pauze genomen. Ik woonde tien jaar in Parijs, om mezelf los te weken uit Gent en de Belgische popscene. Op mijn soloplaten heb ik mezelf opnieuw uitgevonden.”

Een muzikale held

Zowel Round The Bend als de twaalf songs van Pyjama Days werden opgenomen in de Hollywoodse huiskamerstudio van Jason Falkner, bekend van de kleurrijke bands The Three O’Clock en Jellyfish. „Falkner is een muzikale held, die me getoond heeft hoe je een melodie alle hoeken van de kamer kunt laten zien. In mijn bandjestijd werd je geacht om netjes binnen de lijnen van simpele rockmuziek te kleuren. Met Falkner zit ik op één lijn als het gaat om de zoektocht naar de beste manier om een song op te tuigen. We werken heel snel en als het goed is hoor je de opwinding van een muzikale ontdekkingsreis.”

Pyjamadagen zijn zeldzaam in zijn drukke bestaan, zegt Bent. „Ik plan ze niet, maar er zijn dagen dat de gordijnen dicht blijven en je op avontuur gaat in je eigen kamer. Soms is het belangrijk om je te verliezen in volstrekt onbelangrijke dingen. Werken is er voor mij niet bij op zo’n pyjamadag. Achter een bureau krijg ik geen inspiratie. Nieuwe liedjes komen alleen als ik onderweg ben. Als je me dromerig door je stad ziet lopen, ben ik waarschijnlijk bezig een melodie of een tekst te verzinnen. Vroeger belde ik dan mijn eigen antwoordapparaat om een idee vast te leggen. Tegenwoordig zing ik kleine dingetjes in mijn telefoon, die ik later aan elkaar brei. Als muzikant moet je een situatie creëren waarin de liedjes vanzelf naar je toe komen.”

Voordat hij ‘ja’ zei op het verzoek om (in 2014 en het huidige seizoen) als coach bij The Voice van Vlaanderen op te treden, moest Bent van Looy een struikelblok overwinnen. „In de indiewereld haalt men al snel de neus op voor zo’n talentenjacht. Ik zie geen groot verschil met Humo’s Rock Rally die wij in 1998 met Das Pop wonnen. Het gaat om mensen die gepassioneerd met muziek bezig zijn. Bij The Voice is het aan mij om een getalenteerd zanger in een zo zuiver mogelijk daglicht te stellen. Al het overbodige schrapen we weg en daarna is het de kunst om de persoonlijkheid van het individu naar voren te halen. Voor mij als artiest heeft het deuren geopend. Niet alleen is er een veel groter publiek dat mij nu bij naam kent, ik heb ook de angst overwonnen om me op onbekend terrein te wagen. Het heeft mijn muziek vrijer gemaakt.”

De Belg in al zijn onvolmaaktheid

Hij onderhoudt een warme band met de gebroeders David en Stephen Dewaele van Soulwax, de band waarbij hij incidenteel als drummer optreedt. „Nieuwe nummers laat ik altijd het eerst aan David en Stephen horen. Ze hebben een superieure smaak en hun visie is altijd interessant. Hun soundtrack van Belgica is een hoogtepunt in de Belgische popmuziek van de laatste jaren. De film geeft een goede schets van het Gentse nachtleven en de Belgische volksaard. De Belg in al zijn onvolmaaktheid, maar ook al zijn warmte en enthousiasme. De kritiek op de film was dat het verhaal helemaal nergens naartoe gaat. Dat klopt, want in zo’n café gebeurt in feite ook helemaal niks. Juist daarom is het zo’n realistische film.”

De terroristische aanslagen in Parijs en Brussel hebben Bent enorm geraakt. „Ik heb tien jaar in Parijs gewoond en ik was net verhuisd toen het daar losbarstte. Er vielen doden op de terrassen waar ik ook altijd zat, en in de Bataclan heb ik zelf gespeeld en concerten bezocht. Het was een grote klap dat er gewone, jonge mensen werden aangevallen in uitgaansgelegenheden. Als muzikant denk je altijd dat je een marginale rol speelt in de maatschappij en dat die rock-’n-roll niet zoveel voorstelt. Maar nu werd de samenleving echt in het hart geraakt, juist omdat de slachtoffers mensen waren die met onbelangrijke, leuke dingen bezig waren. Vlak na de aanslagen in Brussel heb ik een repetitie met de band en een radiosessie gewoon door laten gaan. Muziek was het enige dat een beetje troost kon brengen in de chaos. Bovendien was het belangrijk om te laten zien dat het leven doorgaat. Ik heb mij de mond niet laten snoeren.”

Gordijnen dicht, ramen open

De songs van Pyjama Days hangen onderling samen. De melancholieke sfeer van openingsnummer ‘30 Days Without Sun’ hoeft niet per se als een voorbode van een somber album te worden opgevat, zegt Bent. „De gordijnen zijn dicht, maar het raam staat open voor de dingen die komen gaan. Een positieve gedachte van iemand die ontwaakt uit een periode van duisternis. Het is een lang nummer met een betrekkelijk losse structuur, geschreven op gitaar en later uitgewerkt voor piano. In een eerdere fase van mijn carrière zou ik misschien een makkelijker in het gehoor liggend nummer voorop hebben gezet. De popsingle was altijd heilig voor mij. Tegen wil en dank ben ik nu meer een albumartiest geworden.”

Met zijn nieuwe begeleidingsgroep wil Bent Van Looy de komende tijd in de songs van Pyjama Days gaan wonen. „Hoe vaker we ze spelen, hoe steviger ze op hun benen kunnen staan. Alle muziek die ik in mijn leven gemaakt heb, is onderdeel geworden van een groter verhaal. Als een nieuwe plaat af is, kan ik me onmogelijk voorstellen dat er daarna nog iets komt. Zo voelt dat nu en zo heeft het na elk eerder album gevoeld. Ik denk niet dat ik klaar ben met het verkennen van nieuwe paden in de popmuziek.”