Column

Immigrant Eyes

Guy Clark – dood. Ook dood. Wie kent hem? Op de website van The New York Times las ik een keurige necrologie, de Nederlandse kranten waren kariger. Begrijpelijk, want hij was hier maar bij een klein publiek bekend.

Toch heb ik hem vaker beluisterd dan David Bowie en Prince sámen. Een kwestie van smaak – en generatie. Hoewel... ik vermoed dat Douwe Bob zijn muziek kent en erg goed vindt, maar dat wordt als muzikant dan ook zijn probleem, zoals bleek uit de uitslag van het Eurovisie Songfestival: dit type popmuziek, inmiddels americana genoemd, is bij jongere generaties niet meer erg gewild.

Clark maakte zijn beste werk in de jaren zeventig en tachtig. Hij beschouwde zichzelf als een echte folkzanger uit Texas, maar voor mij was hij méér dan dat, want folk wordt mij algauw te saai. In zijn mooiste nummers – en dat zijn er heel wat – zocht hij het grensgebied tussen folk en country op; de soberheid van folk gecombineerd met het melodieuze van country. Veel country is vlak en sentimenteel, maar dankzij zijn roots in de folkmuziek ontkwam Clark daaraan.

Ik heb hem één keer zien optreden, een jaar of twintig geleden in het Utrechtse Tivoli, samen met zijn grote en bekendere vriend Townes van Zandt. Ik kwam toen vooral voor Van Zandt, een grootheid als singer-songwriter, van wie ik al eerder een uitstekend concert had bijgewoond.

Maar op deze avond was Van Zandt zó dronken dat hij op het podium soms bijna in slaap viel; het overkwam hem vaker op zijn tournees. Gelukkig bleef Clark nuchter en sleepte hij zijn vriend door het concert. Toen pas merkte ik hoe goed hij ook live was; hij was een betere zanger dan Van Zandt (ook als die nuchter was).

Hun levens liepen opvallend synchroon. Ze zongen regelmatig samen en zochten elkaar ook privé vaak op. Van Zandt leidde een chaotischer leven: te veel drank en cocaïne, te veel gebroken relaties. Het is allemaal terug te horen op zijn platen en cd’s. Als hij geen dak meer boven zijn hoofd had, trok hij bij Clark in, tot wanhoop en woede van diens vrouw Susanna, zelf ook een prominente songwriter, die de drank zag oprukken.

Clark heeft er een van zijn mooiste songs aan gewijd: My Favorite Picture of You. Het staat op zijn gelijknamige cd uit 2013, waarmee hij – eindelijk – een Grammy Award won voor het beste folkalbum van het jaar. Hij was toen 72 jaar, zijn stem was al bezig hem te verlaten.

Wie werk van hem opzoekt, kan beter de jongere Guy Clark beluisteren. Op YouTube circuleren interessante filmpjes, onder meer met een optreden bij David Letterman en een duet met Emmylou Harris. Met haar zong hij zijn voor mij beste nummer: Immigrant Eyes (te vinden op het album Old Friends). Over de aankomst van zijn grootvader als immigrant op Ellis Island. Het zou het oerlied voor alle immigranten en vluchtelingen van deze wereld kunnen zijn.

There my father’s own father stood huddled/ With the tired and hungry and scared/ Turn of the century pilgrims/ Bound by the dream that they shared/ They were standing in lines just like cattle/ Poked and sorted and shoved/ Some were one desk away from sweet freedom/ Some were torn from someone they love/ Sometimes when I look in my grandfather’s Immigrant Eyes/ I see that day reflected and I can’t hold my feelings inside.