Angry Bird is Donald Trump

Films vertellen vaak onbewust de verhalen die ons bezig houden. Neem Angry Birds, een animatiefilm naar de gelijknamige game. Een eiland vol zorgeloze, politiek correcte vogels heeft de vuurrode Angry Bird naar de marge verbannen: hij is een snel aangebrande, wantrouwige mopperpot. De rechtbank veroordeelt Angry Bird tot een cursus ‘anger management’.

Dan arriveert een schip met drie groene biggetjes. Ze worden met open armen ontvangen. Als Angry Bird in het ruim nog eens honderden biggetjes ontdekt, zijn die ook welkom. Nog een boot vol biggetjes volgt; hoe wanhopig Angry Bird zijn eilandgenoten ook waarschuwt voor hun kwade intenties, ze laten de migratiegolf vrolijk twitterend over zich heen spoelen.

Tot de groene biggetjes onverwachts het eiland plunderen en alle eieren stelen. In dat uur van gevaar groeit Angry Bird tot een leider die de vogels leert om weer woedend te zijn – „We stammen af van dino’s!” Angry Bird blijkt niemand anders dan Donald Trump. Grappig dat juist Hollywoods radicaal linkse Sean Penn, zijn stem leent aan deze vrij matige animatiefilm: visueel eenvoudig, met derderangs grappen en een gekunsteld plot. Het is ook lastig, een coherent verhaal verzinnen over een game waarin je met een katapult vogels afschiet op knorrende biggetjes. Dan is zo’n dubieuze subtekst eigenlijk best een vondst.