Russel Crowe: “Verhalen moeten in je DNA zitten”

Russel Crowe De Nieuw-Zeelandse acteur is blij dat de tijd van zijn grootste roem achter hem ligt. „Niemand kan zich voorbereiden op zulke massale aandacht.”

Ook aangenaam: Jackson (Russel Crowe) valt met de deur in huis bij Holland (Ryan Gosling)

Ruim tien jaar geleden bevestigde Russell Crowe (Wellington, Nieuw-Zeeland, 1964) zijn bad boy-imago toen hij in New York een hotelmedewerker verwondde. De acteur kon zijn vrouw niet bereiken en toonde zijn onvrede door een telefoon naar de receptionist te gooien. Nadat hij midden in de nacht was gearresteerd, konden de tabloids dagenlang vooruit met nieuws over het temperament van de filmster.

Die tijd is voorbij, zegt Crowe in Los Angeles. Op serieuze toon spreekt hij over ‘meer balans en geduld’ in zijn leven. In de actiekomedie The Nice Guys speelt hij Jackson Healey, een zware jongen die inderdaad vriendelijk overkomt, vaderlijk zelfs. Hoewel Healey arme sloebers met een boksbeugel bewerkt omdat ze hun schulden moeten afbetalen, ga je toch een beetje houden van zijn melancholieke karakter.

“Ik ben dezelfde persoon, maar je prioriteiten verschuiven naarmate je ouder wordt”, zegt Crowe. “Ik krijg ook andere rollen aangeboden.” In Noah speelde hij de Bijbelse Noach, in Man of Steel was hij Jor-El, de vader van Superman. Is zijn personage in The Nice Guys eigenlijk weer zo’n patriarchale figuur?

Patriarchaal

Dat bestrijdt Crowe. In de film speelt hij een krachtpatser die moet samenwerken met privédetective Holland March (Ryan Gosling). Hij moet een zaak oplossen rond een vermist meisje. March is een alleenstaande vader in de film, die het nodige te stellen heeft met zijn puberende dochter. Het meisje kan in de film beter opschieten met Crowe dan met haar eigen vader. Russel Crowe:

“Maar patriarchaal zou ik hem nu ook weer niet willen noemen. Ergens in de film laat hij haar ’s nachts op een verlaten parkeerplaats achter. Maar ik geef toe: vergeleken met Ryans personage in de film is mijn karakter inderdaad de verantwoordelijke partij.”

De samenwerking met Ryan Gosling is hem goed bevallen. “Ryan maakte me elke dag tijdens de opnamen aan het lachen”, zegt hij.
“Maar hij is ook een serieus ventje. Hij stelt vragen en onderzoekt dingen. Hij is niet alleen een acteur, maar ook een echte filmmaker, hij maakt echt studie van cinema.”

Een van Crowe’s favoriete scènes is een uitgerekt moment van slapstick, waarin detective March op de wc zit te lezen terwijl Healey hem zoekt – en vindt. Dit is kort nadat Healey de linkerarm van March heeft gebroken. Van de vermakelijke nervositeit waarmee Gosling die scène speelt, kan elke acteur wat leren, vindt Crowe.

“Althans, als je ooit terechtkomt in de situatie waarin je een gesprek gaande moet houden, je penis moet bedekken en de deur open moet houden, terwijl je op een openbare wc in een bowlingcentrum zit.”

Roeping

Volgens Crowe beschouwen zowel Gosling als hijzelf acteren als een roeping.

“Acteren moet in je DNA zitten. Dat heeft iets zigeunerachtigs. Je moet de behoefte voelen om verhalen te vertellen. Had ik in de tijd van Shakespeare geleefd, dan zou ik op een huifkar van villa naar villa zijn gereden om te kijken of we ergens een show konden opvoeren.”

De roem had hij er liever niet bij gekregen. “In de periode meteen na het succes van Gladiator (2000) was alles te intens en overweldigend. De massale aandacht is iets waar niemand zich op voor kan bereiden.” En dus bewerkte hij een receptionist in New York met een telefoon. Dat kan écht niet meer, beseft hij, nu zijn zonen opgroeien. Crowe:

“Ik probeer hyper-bewust te zijn als we in het openbaar verschijnen. Je kinderen kijken naar je. Ze doen wat jij doet. Ik wil dat ze zien dat ik mensen vriendelijk en geduldig benader.”

En het kan nóg gemoedelijker,vermoedt Crowe. „Als ik maar lang genoeg mee blijf doen, krijg ik misschien ooit nog een rol in On Golden Pond, als ze een remake gaan maken.”